دروغ‌گویی دونالد ترامپ و آدم‌کشی بنیامین نتانیاهو بهانه‌ای خوب برای کاریکاتوریست‌های ایرانی شده است. کاریکاتور دنبال سوژه است و بهترین موضوع‌ها برای آن‌ها بدترین آدم‌های اهل زمین هستند. آن یکی از صلح دم می‌زند و جنگ راه می‌اندازد و دیگر پایان خود را با کشتار انسان‌ها آغاز کرده است. در این مجموعه از کاریکاتورها که در ادامه به نظاره می‌نشینید به دنبال آن هستیم اظهارات دروغگوها و آدم‌کش‌ها را به تصویر بکشیم:

۱۲ روز جنگ ــ از نخستین آژیرها تا واپسین موشک ــ جنگی نبود که تنها در آسمانِ خاورمیانه رخ دهد؛ در میدان دیدِ جهان نیز بمبی فرود آمد: «سانسور». درست همان لحظه که تهران خبر از اصابت موفق موشک‌ها می‌داد، تل‌آویو دستور سکوت صادر ‌کرد؛ انتشار هر عکس، ویدئو یا حتی گزارشی ساده از جای زخم‌های شهر، «تهدیدی علیه امنیت» اعلام شد. شکست‌ها اگر دیده نشوند، شاید وجود نداشته باشند؛ این منطقِ دستوری تل‌آویو بود. اما هنر، به‌ویژه کاریکاتور، دقیقاً در خلأ چنین تصویرهایی جان می‌گیرد؛ آنجا که دوربین خاموش است، قلم تیز می‌شود. آلبومی که پیشِ رو دارید، مجموعه‌ای از کاریکاتورهای هنرمندان ایرانی و بین‌المللی است که تصمیم گرفته‌اند «مکان ممنوعه» را روایت کنند: خیابان‌های بدون عکس تل‌آویو، ترس پنهان‌شده پشت اخبار کوتاه رسمی و صدایی که زیر آوار سانسور، هنوز طنزآلود می‌خندد. هر قاب، گزارشی تحلیلی است؛ ترکیبی از سخره و پرسش، کنایه و تحلیل. به تماشای طنزی بنشینید که نه برای خنداندن صرف، که برای یادآوری مسئولیتِ دیدن خلق شده است: مسئولیتی که هیچ فیلتری توان خاموش‌کردنش را ندارد.