چرا ما با داشتن تجربه شوخی با خداوند در آثار ادبیمان، امروز با سانسور آثاری که به نوعی با دین شوخی می‌کنند، مواجه می‌شویم؟ دین همیشه و در همه جوامع یک موضوع حساس بوده است، ولی آنچه که امروز بیش از پیش ما را گرفتار و دربند کرده، تفسیر به رای‌های مسئولان است.

یکی از مهم‌ترین بسترهای بازنمایی جامعیت حکمی در فرهنگ ایرانی، شعر است. محققان به درستی از اجتماع وجوه معرفتی، اخلاقی و اجتماعی در اشعار شاعران، با عنوان حکمت شعری یاد کرده‌اند. البته این حکمت را نمی‌توان در هر سخن موزون متخیلی که در اصطلاح عرف، شعر نامیده می‌شود، جستجو کرد.

اگر در بخش مفهوم و ساختار به ادبیات انقلاب نگاه کنیم، نمی‌توان مدعی شد که ادبیات انقلاب یک ساختار خاص با منحصربه‌فرد دارد؛ اصلاً ساختار در ادبیات انقلاب مطرح نیست بلکه آنچه اهمیت دارد؛ مفهوم، محتوا و درون‌مایه است. ما با این باور که یک جامعه ایده آل مذهبی آنطور که در قرآن آمده و لااکراه فی الدین در آن متبلور است، به سمت و سوی انقلاب جذب شدیم.

استفاده از زبان طنز برای بیان نقد‌های اجتماعی، یکی از فضا‌های موردعلاقه من است؛ قاعدتاً در رمان آبنبات هلدار هم از این ویژگی استفاده کرده‌ام و نقد‌های اجتماعی را به زبان طنز بیان کرده‌ام؛ درعین‌حال سعی نکرده‌ام که به‌صورت زمخت، خشن یا بی‌رحمانه‌ای دست‌به‌نقد مسائل زده و دیگران را از این بیان برنجانم! درداستان‌های آبنبات، حتماًشاهد اتفاقات‌تاریخی هستیم.

ادبیات داستانی انقلاب اسلامی، بی گمان یکی از شناخته شده‌ترین و البته پررونق‌ترین شاخه‌های ادبیات داستانی در کشور ما است. فضائی که زمانی پیش از پیروزی انقلاب در کشور ما متولد شده و تا به امروز همواره درصدد ترمیم و ارتقای عملکرد خود برآمده است

پس از پیروزی انقلاب، جریانات تازه فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مورد نقد، تامل و ملاحظات اهل فکر و نویسندگان و شاعران قرار می‌گیرد؛ نویسندگان و شاعرانی که پیش از این درصدد تشویق مردم به سوی آرمان انقلاب بودند، امروز بلندگوی بیان توقعات مردم از انقلاب هستند.

موضوع خطایی که در محصولات فرهنگی و هنری زمان موجود مشاهده می‌شود این است که مخاطب مفروض آن مقامات بالاتر است و گویا قصد ندارد با مردم حرف بزند؛ دلیل آن نیز این است که پشتیبان مالی، تدارکاتی و انتشار آن دستگاه‌های دولتی و حکومتی است؛ در حالی است که هنر باید برای مردم باید تولید شود، اما سلیقه عموم مردم لحاظ نمی‌شود.

مرحوم امیرحسین فردی که بسیاری از مخاطبان ادبیات فارسی او را با لقب پدر داستان‌نویسی انقلاب به خاطر می‌آورند، یکی از آدم‌های انگشت‌شمار است که در سال‌های ابتدایی پیروزی انقلاب اسلامی همراه با گروهی از بچه‌های جهاد سازندگی و برای یک جهاد فرهنگی راهی یکی از محروم‌ترین مناطق کشور در حوالی شهرستان کهنوج می‌شود و بخش‌هایی از رنج این مردم «فراموش‌شده» را به تصویر می‌کشد.

۷۶۲ سال پیش در چنین روزی، سعدی نوشتن «گلستان» را آغاز کرد و بهار به آخر نرسیده، نقطه پایانش را گذاشت؛ امروز را به همین مناسبت روز بزرگداشت این شاعر محبوب نام نهاده‌اند

پژوهشگر ادبی با اشاره به اینکه مقداری بی انصافی است که فکر کنیم ادبیات ایستادگی یک جور ایستادگی لجوجانه مسئولان حکومتی بر مبانی گفت: ایستادگی برای این است که انسانیت از بین نرود؛ ممکن است مصادیق با هم متفاوت باشد، اما مفاهیم آن برابر است؛ معیار‌هایی که هر ملت آن را زندگی شایسته انسانی و شرافتمندانه معنی می‌کند یعنی ایستادگی و دفاع از حیثیت و هویت انسان.