نشاط چگونگی داوری درباره نحوه گذران زندگی نیست که از بیرون به فرد تحمیل می‌شود بلکه حالتی درونی است که از هیجانات مثبت تأثیر می‌پذیرد. در عصر معاصر با رشد روزافزون تکنولوژی و پیدایش مدرنیته، همه احساسات، هیجانات، انسانیت و حتی سلامتی انسان در حال نابودی است و این امری غیر قابل کتمان است. اضطراب‌های فکری و تنش‌های روانی نیز از مشکلات جدی انسان در عصر تکنولوژی هستند که منجر به کاهش احساس شادی در انسان شده است.

چرا از بچه‌پول‌دار‌های نازپرورده بدمان می‌آید؟ چرا حتی وقتی آرزوی پولدار شدن می‌کنیم، همیشه به خودمان وعده می‌دهیم که پولدار‌هایی خواهیم شد که شبیه این بچه‌پولدار‌ها نخواهند بود؟ در مقابل، به همان اندازه که از پولدار‌ها بدمان می‌آید، نگاه مثبتی هم به فرودستان داریم. یعنی آدم‌های فقیر را، حتی وقتی هیچ‌چیز دربارۀ آن‌ها نمی‌دانیم، آدم‌هایی ارزشمند و مهربان تلقی می‌کنیم. گویا ماجرا فقط نوع‌دوستی یا برابری‌طلبی نیست. اگنس کالارد، فیلسوف پرطرفدار این روزها، جواب جدیدی به این سوال می‌دهد.

همیشه احساس می‌کنید زندگی چیزی کم دارد؟ حتی وقتی در حال تفریح یا سفر هستید به نظرتان می‌آید که به اندازۀ کافی تفریحات یا سفرتان هیجان‌انگیز نیست؟ «شادی» از نظرتان تجربۀ فوق‌العاده‌ای است که با این دلخوشکنک‌های روزمره به دست نمی‌آید؟ اگر چنین فکرهایی از سرتان می‌گذرد، پس قطعاً آن لایۀ سنگین غم را هم می‌شناسید که سرتاسر زندگی را خاکستری و عبوس می‌کند. اما آیا نسبتی نیست میان این شادیِ دست‌نیافتنی و غم همیشگی؟ شاید باید دنبال نوع دیگری از شادی باشیم.

با شروع رقابت‌های لیگ برتر و داغ شدن تنور مسابقات حتما فرصت فرار بهتری نیز نصیب متخلفان این حوزه خواهد شد، خوب نگاه کنید با بازگشت علی کفاشیان به فدراسیون فوتبال تقریبا تمام نگاه‌ها به سمت تخلفات او برگشت و همه یادشان رفت که مهدی تاج چگونه به ملت بزرگ ایران توهین کرد

چه موانعی بر سر راه تبلیغ و بسط و توسعه فرهنگ پهلوانی و ورزش زورخانه ایی وجود داشته که ثبت و گسترش آن ۳۲ سال به طول انجامیده و بعد از یک دهه از پذیرش این ورزش، عده ایی درصدد آن هستند که با تحریف فرهنگ پهلوانی، این ورزش اصیل را به بیراهه ببرند؟

با توجه به تاکید رهبر انقلاب بر لزوم قوی شدن ایران اسلامی در حوزه‌های مختلف، گردشگری با تاکید بر رویکرد تعالی بخش از جمله حوزه‌هایی است که می‌تواند نقش بسزایی در قوی شدن ایران داشته باشد، در حقیقت گردشگری موضوعی است که از تحرک بالایی در تغییرات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و محیطی برخوردار است و می‌تواند باعث رشد و بالندگی سایر حوزه‌ها نیز شود.

تا سال‌های پایانی دهه ۷۰ تیم‌های باشگاهی و حتی ملی ایران در رشته‌های مختلف به‌راحتی از تولیدات داخلی استفاده می‌کردند اما درست از همین سال‌ها و با ورود به دهه ۸۰ به یک‌باره برندهای خارجی و البته بی‌کیفیت جای این تولیدکننده‌های خوب داخلی را گرفتند و کار بجایی رسید که طی دو دهه امروز هیچ نشانی از این تولیدکنندگان دیده نمی‌شود.

طی سال‌های اخیر و بخصوص در دوره‌های ریاست علی کفاشیان و مهدی تاج در فوتبال ایران زیاد رخ داده و امروز کار را بجایی رسیده که حجم عظیمی از شکایت‌های بین المللی و پرونده‌های مفتوح در محاکم خارجی و داخلی برای فوتبال ایران به ارمغان آورده است، اما سوال اینجاست که چرا کسی پیدا نمی‌شود تا جلوی این حجم بالای تخلف و فساد را بگیرد؟

فردگرایی که در مکتب لیبرالیسم ترویج میشود، تاب آوری اجتماعی را در غرب پایین آورده و به تبع آن، توان مقابله با بحران که نیاز مبرم به یک مشارکت اجتماعی دارد را به زوال کشانده است؛ بر عکس غرب در ایران اسلامی زندگی اجتماعی، متبلور و زندگی انسان‌ها برای همدیگر مهم و قابل احترام است و همین باعث میشود که در مقابله با ویروس کرونا، اقداماتی مفید از دل اجتماع به وجود بیاید که مصداقی در جهان غرب نداشته باشد.

برای ورود گردشگر خارجی باید روی کشور‌هایی که بصورت بالقوه کمترین اثرپذیری سیاسی را برای ورود به کشورمان دارند سرمایه گذاری کرد تا در گردشگری بین المللی کمترین آسیب پذیری را داشته باشیم؛ لذا سیاستگذاران صنعت گردشگری کشور ابتدا باید همزمان با در نظر گرفتن تهدید‌های مختلف خارجی اثرگذار بر صنعت گردشگری کشور و همچنین شناخت ظرفیت‌های موجود گردشگری در داخل، فرصت‌ها و چالش‌های حوزه گردشگری را به صورت همه جانبه در نظر بگیرند