لیست پرونده ها

وضعیت سنجی عدالت اجتماعی و اقتصادی در برنامه‌های توسعه ایران

تعداد اخبار:6
اگر طبق اندیشه‌ی سوسیالیست‌ها و نئوکلاسیک‌ها تخصیص بهینه‌ی منابع محدود را به عنوان یک معیار عدالت تعریف کنیم، نتایج ارزیابی اهداف برنامه‌های توسعه و عملکرد این برنامه‌ها نشان می‌دهد که شکاف بسیار عمیقی بین اهداف و عملکرد وجود دارد و تخصیص بهینه‌ی منابع به‌ هیچ‌وجه رخ نداده است، بلکه نتیجه‌ی برنامه‌های توسعه تخریب، تخلیه و انحراف منابع بوده و عدالت تخصیصی و توزیعی در عملکرد برنامه‌ها وجود نداشته است.
اولویت رشد بر توزیع
عدالت اجتماعی و اقتصادی در برنامه‌ی اول توسعه، سال‌های ۶۸ تا ۷۳؛

اولویت رشد بر توزیع

با اجرای برنامه‌ی اول این فکر که در صورت رشد درآمد ملی می‌توان با استفاده از سیاست‌های توزیع مجدد درآمد (مانند سیاست‌های مالیاتی)، اقدام به منطقی کردن توزیع رشد بین اقشار مختلف اجتماعی کرد، جامه‌ی عمل به خود نپوشید.
تحقق عدالت شاید بعدا!
عدالت اجتماعی و اقتصادی در برنامه‌ی دوم توسعه، سال‌های ۷۴ -۷۸؛

تحقق عدالت شاید بعدا!

وضعیت توزیع درآمد در طول برنامه دوم توسعه دارای تحولات قابل توجه نبوده و از منظر گردش درآمد در جامعه، تغییرات قابل توجهی به نفع طبقات فرودست رقم نخورده است. از منظر درآمد و هزینه، خانوار‌های شهری و روستایی رشد قابل توجهی را تجربه نموده اند. همچنین روند تغییرات نسبت هزینه‌های خوراکی به غیرخوراکی نیز بیانگر افزایش رفاه خانوار‌های ایرانی بوده است.
حفظ وضع موجود برای نسل موجود
بررسی عدالت اجتماعی و اقتصادی در برنامه‌ی سوم توسعه، سال‌های ۷۶ تا ۸۴؛

حفظ وضع موجود برای نسل موجود

در این دوره وضعیت تمرکز ثروت یعنی توزیع درآمد بهبود قابل توجهی پیدا نکرد. ضریب جینی هم بهبود چندانی نیافت. همچنین نسبت ثروتمندترین دهک جامعه به فقیرترین دهک نیز حدود ۱.۲ درصد کاهش پیدا کرد که نشان‌دهنده‌ی کاهش فاصله بین فقیرترین و ثروتمندترین افراد در کشور است.
ضعف در الگوسازی عدالت
عدالت اقتصادی برنامه چهارم توسعه، سال‌های ۸۴ تا ۸۹؛

ضعف در الگوسازی عدالت

برنامه‌ی چهارم به‌عنوان نخستین گام در رسیدن به اهداف تعیین‌شده در چشم‌انداز درازمدت کشور به گونه‌ای تدوین شد که بتواند نرخ بیکاری و نرخ تورم را یک‌رقمی کند. ماموریت اصلی برنامه نیز رشد پایدار اقتصادی دانایی‌محور اعلام شد. این برنامه برای سایر برنامه‌های آتی کشور نیز ماموریت تعریف کرد.
ارتقای عدالت یا توزیع فقر
عدالت اجتماعی و اقتصادی در برنامه‌ی پنجم توسعه، سال‌های ۸۹ تا ۹۵؛

ارتقای عدالت یا توزیع فقر

با وجود آن‌که وضعیت عدالت از ابتدای شروع برنامه (سال ۸۹) تا سال ۹۴ بهتر شده است، بدتر شدن تولید اقتصادی و به‌تبع آن، وضعیت اقتصادی سرانه و خانوار‌ها گویای این مهم است که بهبود شاخص عدالت در طول برنامه نه از جهت بهبود طبقات فقیر بلکه احتمالا از جهت تزلزل طبقات ثروتمند بوده است.
ارزیابی مفهوم عدالت در برنامه‌های توسعه‌ی بعد از انقلاب؛

عدالت در محاق

آمار ثبت‌نام‌شدگان کمیته‌ی امداد امام خمینی (ره) با اجرای برنامه‌های توسعه نتایج تلخی را آشکار می‌کند. روند ضریب جینی نیز تاییدی است بر صحت این ادعا! همچنین مطالعه‌ی برنامه‌ی ششم نشان می‌دهد که اقتصاد ایران پس از تحریر و اجرای پنج برنامه‌ی توسعه در کشور، در برنامه‌نویسی نیز پیشرفتی نداشته است به طوری که به اذعان برخی اقتصاددانان، برنامه‌ی ششم بدترین برنامه‌ی هفت دهه‌ی گذشته در اقتصاد ایران بوده است و کشور کماکان از نبود سیستم برنامه‌ریزی رنج می‌برد.

جولان غیرمتخصص‌ها در حوزه فرهنگ

ضعف عکاسان در بیانیه‌نویسی

مخالفت شیخ فضل الله با مشروطه با طعم پلو انگلیسی

آيا جست‌وجو در کتاب‌های باستانی چيزی بيش از تفنن است؟

رسیدن به تمدن اسلامی حتمی نه، بلکه شدنی است

«سقط جنین» ارتباطی به وضع مالی خانواده‌ها ندارد

برخی می‌خواهند در همه جشنواره‌های تئاتر باشند

جمع و تفریق درآمد‌های نفتی ایران در تاریکخانه

سیگار، تهدیدی برای جامعه مدرن

راه توسل و بهره‌مندی از عنایت اهل‌بیت (ع)

شیوه تربیت فرزند در خانه حضرت زهرا (س)

آکادمی یا فستیوال

«بالا را نگاه نکن»

مدیران حوزه انیمیشن به دنبال رایانه‌های قوی هستند نه هنرمند کنشگر و خلاق

«مسافر کوچولو» در سفر به نظم نوین جهانی

سودآوری بازار سینمای روسیه برای ایران

آخرین سفارش علامه امینی به نواب صفوی چه بود؟

عوامل روانشناختی و عرفان‌های نوظهور

روابط دو سویه رسانه و اخلاق

علامه حسن زاده معتقد بود قرآن، برهان و عرفان از یکدیگر جدا نیستند

دیدگاه حقوق بشری آیت الله مصباح، مترقی‌تر از غربی‌ها است

از شمال تا جنوب، برای پرچم ایران

تلاش برای بقا در کشاکش مشروطه و استبداد

تاپ‌تن یک قالب معروف در دنیاست

استثمار انسان در کشور‌های حاشیه خلیج فارس

«محافظه کاری» سیما با خاموشی چراغ اندیشه

مالک اشترِ حاج قاسم

تاب‌آوری اجتماعی چگونه افزایش می‌یابد؟

سیاحت گردشگری در مسیر ركود

کارمندی از «نوکری دولت» تا «امنیت شغلی»!