دینداری در دنیای مدرن ممکن، امّا دشوار است. دلیل ممکن بودنش، محقّق بودنش است. در ایالات متّحدۀ آمریکا، که اکنون پیشرفته‌ترین و مدرنترین کشور جهان است، چراغ دین خاموش نشده است و همچنان سوسو می‌زند.

امروزه در دنیای غرب، موسیقی‌های ناهنجار بسیاری در حال گسترش است که متأسفانه جوانان را به سمت خود می‌کشاند. در مقابل، ما می‌توانیم با استفاده از موسیقی‌های اسلامی و مذهبی که هم از نظر هویت ملی و هم از لحاظ دینی و مذهبی ریشه‌دار هستند، جوانان را به سمت موسیقی حلال و ارزشمند سوق دهیم. به این ترتیب، می‌توان فرهنگ قرآنی و اهل‌بیتی را از طریق شیوه‌ای هنری و جذاب در میان جوانان ترویج کرد.

در متن جعلی از زبان استاد مطهری آمده: ما «هیچ دلیل معتبری نداریم که این خفتگان در زیر خاک، خواه امام باشند، خواه خواهر امام... صدای زائران را می‌شنوند و به آنها پاسخ می‌دهند!» ولی در آثار مطهری، به وضوح امام، یک «حجت» الهی است، نه صرفا خفته‌ای در خاک!

در حوزه برنامه‌سازی معارفی خط قرمزهایی وجود دارد که در برنامه‌های اجتماعی و سایر حوزه‌ها کمتر به چشم می‌خورد. در «حسینیه معلی» از یک‌سو باید تمامی قواعد یک حسینیه تلویزیونی را رعایت کنیم و از سوی دیگر، اصول و استانداردهای یک برنامه تلویزیونی را نیز مدنظر داشته باشیم. این دو چهارچوب در کنار یکدیگر کار را دشوارتر می‌کند.

معلی از آن جهت که با سنت مناسک اهل بیت در فرهنگ شیعه پیوند دارد، هم غم دارد و هم شادی و هیچ مخاطبی از این موضوع متعجب نمی‌شود یا شاید اکثر مخاطبان به این نکته فکر هم نکرده باشند، در حالی که اگر یک برنامه تلویزیونی دیگر حتی یکی‌ دو بار فاز شادی و غم را عوض می‌کرد، انگشت‌نما می‌شد.

همه افراد جامعه از جمله نویسندگان، سازندگان فیلم و سریال، مسئولان فرهنگی و حتی کاسبان باید در عمل فرهنگ مهدویت را به جامعه بیاموزند و آن را در زندگی روزمره خود پیاده کنند. فقط در این صورت است که می‌توانیم به تربیت نسلی مهدوی و آماده برای ظهور حضرت مهدی (ع) دست یابیم. 

فرد منتظر باید برای کسب علم و آگاهی تلاش کند و در راستای ارتقای دانش و فرهنگ جامعه نیز نقش‌آفرین باشد. امام صادق (ع) می‌فرمایند: «علم، نوری است که خداوند در دل هر کسی که بخواهد قرار می‌دهد.» انتظار واقعی، مستلزم مجهز شدن به علم و معرفت برای یاری امام زمان (عج) است.

بزرگ‌ترین عبادتی که وجود دارد، انتظار فرج است. این را پیامبر (ص) و همه ائمه (ع) فرموده‌اند. افضل اعمال این نیست که فقط بنشینیم و بگوییم حضرت چه‌کار می‌کنند، کی می‌آید و کی می‌رود. انتظار یعنی من آماده باشم، مانند کسی که در پادگان می‌گویند: «آقا، سه ماه دیگر می‌خواهی بروی ماموریت.» در این سه‌ماه، باید آمادگی بدنی و جسمی داشته باشی.

آینده وعده داده شده نشان می‌دهد که سرنوشت بشر نه امری تراژیک و محتوم، بلکه امری حماسی و افق‌گشایانه است: «لقد کتبنا فی الزبور من بعد اذکر ان الارض یرث‌ها عبادی الصالحون.» این یعنی امید با الهیات فرجام‌شناسانه دین، به ساحت روزمره پیوند می‌خورد و همان‌طور که تاریخ الهیاتی شد، اینجا، آینده و آرمانشهر نیز الهیاتی می‌شود؛ چراکه قرار است بندگان صالح خدا زمین را به ارث ببرند و این یعنی، سیاست عرصه حضور و غلبه انسان‌های صالح خواهد شد. 

جمع شدن جماعت دینداران در یک فضای دینی، با تقویت روابط و تعاملات اجتماعی، ایجاد حس همدلی و مشارکت بیشتر بین دینداران در همان فضای دینی و تقویت نظام اخلاقی و مذهبی در همان بستر موقتی همراه است، لذا اصولا جماعت‌های دینی در یک مکان دینی منجر به پیوندهای اجتماعی قوی‌تر، اخلاقیات بهتر نسبت به دیگران و... می‌شود.