«دین اسپیرز» و «مایکل گروسو» در کتاب «پس از جهش؛ جمعیت، پیشرفت و استدلالی درباره اهمیت انسان‌ها» نشان می‌دهند که جهان در بزنگاهی سرنوشت‌ساز قرار گرفته است.

جامعه برای بقا، با تمام وجود خود در حال انجام کارهایی است که به گفتار درنیامده‌اند. نیرویی که باید این را به گفتار درآورد، یا در قلمرو سیاست است، یا هنر و علم. این سه قلمرو، چون نمی‌توانند با این وضعیت گفتمانی ارتباط ارگانیک بگیرند، گفتارشان تبدیل به چه می‌شود؟ هذیان.

نتیجه گرفتند که باید اقتصاد را از حالت توزیع متعادل ثروت، به سمت توزیع نامتعادل سرمایه سوق داد. لازمه این کار، حرکت به سمت توسعه سرمایه‌داری در داخل ایران بود. کسانی که پیش از آن در صدد کنترل و محدودکردن سرمایه‌داری بودند، اکنون خودشان به مروج سرمایه‌داری تبدیل شدند و در وهلۀ نخست، سرمایه‌ها و امکانات را میان خودشان توزیع کردند؛ لذا شما با کارگزارانی مواجه شدید که خود آن‌ها ثروتمند بودند.

فمینیست‌های پر سروصدای خودخوانده‌ای که خشمشان هم گزینشی و هم نمایشی است و قطب‌نمای اخلاقی‌شان به طرز عجیبی همیشه با قدرت دولت‌های غربی هم‌سو است، در برابر سوختن غزه سکوت اختیار می‌کنند؛ اما صدای آنها در حمایت از اسرائیل و متحدانش به‌سرعت بالا می‌رود. حتی زمانی که اسرائیل و آمریکا تهدید به نابودی کامل ایران می‌کنند هم آنها ساکت هستند و تلفات غیرنظامی برایشان اهمیتی ندارد.

جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶، نه‌تنها یک رویداد ورزشی، بلکه عرصه‌ای برای آشکارشدن پیوند‌های سیاسی، اقتصادی و ایدئولوژیک میان فیفا، دولت ترامپ و رژیم اسرائیل است.

رویارویی ایران با آمریکا و اسرائیل در اصل بر سر برنامه هسته‌ای یا توان موشکی نبود، بلکه نبردی بر سر نظم آینده منطقه غرب آسیا بود. آمریکا و اسرائیل در پی تثبیت نظمی منطقه‌ای مبتنی بر برتری اسرائیل، عادی‌سازی روابط اعراب با اسرائیل و به حاشیه راندن مسئله فلسطین بودند؛ پروژه‌ای که در قالب «خاورمیانه جدید»، توافق‌های ابراهیم و کریدور اقتصادی هند - خاورمیانه - اروپا موسوم به «آیمک» دنبال می‌شد.

تبعید برای اهالی غزه نوعی گسستن است. ما از جایی گریختیم که به خاکستر بدل شده بود. این کار فقط برای آن بود که خود را در برابر نوع دیگری از خفگی بیابیم. بی‌کشور، بی‌گذرنامه، بی‌کسی که حتی ناممان را بر زبان بیاورد؛ تنها ردی از ایمیل‌های بی‌پاسخ، اداره‌هایی که زود تعطیل می‌شوند و مأمورانی که به ما چپ‌چپ نگاه می‌کنند! گویی نفس‌کشیدنمان هم خطاست.

بسیاری از کشورها به‌ویژه آمریکا، چین و روسیه در حال سرمایه‌گذاری گسترده بر هوش مصنوعی نظامی هستند. اما این اتکای روزافزون به سامانه‌های خودکار مبتنی بر هدایت هوش مصنوعی، می‌تواند سرعت درگیری‌ها را بیشتر کند و زمان برای مداخله انسانی را کاهش دهد؛ امری که ممکن است به جنگ‌های تصادفی یا تصمیم‌های اشتباه منجر شود.

درسی که متحدان عرب واشنگتن از این تحولات گرفته‌اند، درسی سخت و تلخ است. آن‌ها دریافته‌اند که آمریکا می‌تواند جنگی را آغاز کند که کشورهای خلیج‌فارس انتخابش نکرده‌اند، اما لزوماً نمی‌تواند آن‌ها را از پیامدهای آن جنگ محافظت کند.

حساسیت نهاد روحانیت به مسائل اعتقادی، باعث شد که بعداً وقتی امام خمینی (ره) به مبانی تئوریک اندیشه‌های چپ توجه کرد و ماهیت آن را کاملاً ماتریالیستی و خداناباور یافت، نتوانست با این مبانی نظری کنار بیاید. یعنی انقلاب اسلامی با این اندیشه‌ها سازگار نشد.