ماسک با کسب ۷۵ درصد آرای سهام‌داران، موفق شد تأیید سهام‌داران را برای یک بسته بی‌سابقه پاداش به دست آورد. هدف این بسته افزایش دستمزد ماسک نیست، هرچند ممکن است او را به‌عنوان مدیرعامل تسلا به نخستین «کارمند یک تریلیون دلاری» جهان تبدیل کند. بلکه هدف اصلی آن افزایش قدرت رأی‌دهی ماسک در تسلا از حدود ۱۳ درصد به ۲۵ درصد است.

امام خمینی (ره) در آثار خود بارها تأکید می‌کرد که استعمار، فقط غارت منابع نیست، بلکه «تحقیر ملل» و «غارت اندیشه‌ها» است. ایشان مفهوم «غرب‌زدگی» را نه صرفاً به معنای دلبستگی به تمدن غرب، بلکه به‌عنوان نوعی ازخودبیگانگی فرهنگی می‌فهمیدند. این برداشت، ریشه در سنت دیرپای فقه و حکمت شیعی داشت که استقلال فکری را جزئی از ایمان می‌دانست.

در بستر پلورالیسم تاریخی، هر دولت و هر مدیری که روی کار می‌آید، در تلاش است که پروژه‌های قبلی را یا تخطئه کند یا از اساس متوقف سازد. این انقطاع مزمن و چرخشی در سیاست‌گذاری، مانع از شکل‌گیری یک حافظه نهادی قوی برای توسعه می‌شود. یک سازمان ارگانیسمی باید توانایی یادگیری مستمر داشته باشد، اما در ایران با هر تغییر مدیریتی، چرخه نوآوری و یادگیری از صفر آغاز می‌شود.

آدورنو و هورکهایمر در کتاب «دیالکتیک روشنگری» استدلال می‌کنند که در جامعه سرمایه‌داری، کالا‌ها از ارزش واقعی خود جدا شده و به «فتیش» (بت‌واره) تبدیل می‌شوند. مصرف‌کننده‌ها نه نیاز واقعی، بلکه «تصویر» و «نماد» کالا را خریداری می‌کنند.

در جهانی که زمانی به ثبات بازارهای انرژی دل بسته بود، اکنون «سلاح انرژی» دوباره به میدان رقابت بازگشته است؛ از قطع گاز روسیه و محدودیت‌های معدنی چین تا فشارهای واشنگتن بر شرکای خود. تغییرات ژئوپلیتیک، گسست بازارها و تمرکز منابع انرژی چه فسیلی و چه پاک معادلات را دگرگون کرده و نشان می‌دهد انرژی بیش از هر زمان دیگری به ابزار قدرت تبدیل شده است؛ ابزاری که می‌تواند اقتصادها را بلرزاند و مسیر سیاست خارجی کشورها را تعیین کند.

مصرف‌گرایی افسارگسیخته، عامل شکل‌گیری «جامعه دورریختنی» است؛ جایی که کالاهای مادی همچون اشیایی یک‌بارمصرف تلقی می‌شوند و مردم تشویق می‌شوند که اسراف کنند.

در واقعیت اقتصادی، تصاحب منابع و کنترل بازارها به‌سادگی ناشی از تبادلات آزاد و داوطلبانه نیستند، بلکه شامل استفاده از قدرت دولتی و همچنین روش‌های غیراخلاقی برای تحمیل خواسته‌ها و منافع خود هستند. به قول «وودی گاتری» - خواننده بزرگ فولکلور آمریکایی - «برخی با یک تفنگ از شما دزدی می‌کنند و برخی با یک خودکار.»

آمریکا اکنون تا حد زیادی بر اساس استاندارد‌های پکن عمل می‌کند. مدل اقتصادی جدید این کشور شامل حمایت‌گرایی، محدودیت بر سرمایه‌گذاری خارجی، اعطای یارانه‌ها و سیاست‌های صنعتی است.

واقعیت این است که دوران تجارت آزاد بعید است بازگردد. در عوض، هرگونه چانه‌زنی میان ترامپ و دیگر کشورها، نظام اقتصادی جدیدی را شکل خواهد داد که مشخصه‌اش حمایت‌گرایی، تنش و معامله‌گری خواهد بود. نتیجه این وضعیت نه ایجاد شغل‌های بیشتر، آن‌گونه که ترامپ وعده داده، بلکه ناآرامی و بی‌ثباتی برای همگان در سال‌های آینده خواهد بود.

ایالات متحده دیگر نفوذ تجاری گسترده‌ای؛ مانند گذشته ندارد. مناطق دیگر جهان اکنون مراکز تجاری بزرگ‌تری شده‌اند و گزینه‌های جایگزین بیشتری برای کشورهایی که نمی‌خواهند زیر فشار واشنگتن قرار بگیرند، فراهم شده است. در دهه گذشته، حضور آمریکا در تجارت جهانی در تمامی بخش‌ها (به‌جز فناوری و سوخت‌های فسیلی) کاهش یافته است.