موسیقی فقط صدا نیست؛ نوعی رفتار و بینش است که می‌تواند اجتماعی باشد و کنش جمعی را برانگیزد. در بحران‌های اجتماعی، موسیقی جوششی ایجاد می‌کند که در دفاع، همبستگی و برانگیختن باور‌ها نقشی کلیدی ایفا می‌کند.

در کل محتوا‌هایی که کودکان و نوجوانان در آنها حضور دارند، حداقل در ایران بحران‌های عجیب و غریبی را رقم‌زده‌اند. بحران‌هایی که هر از چند گاهی چالش‌های اجتماعی عجیبی را در شبکه‌های اجتماعی رقم می‌زند. همه این چالش‌ها را نیز در اقتصاد توجه می‌توان قرار داد. اقتصادی که لایک‌ها و ویو‌های ویدئو باعث گردش مالی برای افراد می‌شود.

در ادبیات عرفانی ما، «بی‌خواستی» موجب کمال است و تا هستی انسان پابرجاست، خواسته نیز هست. پس تنها راه بی‌خواستی، نیستی و بی‌خویشتنی حاصل از رهاکردن خود و پیوستن به حق است. اما بی‌خواستی مطلق نیز برای بشر ممکن نیست.

در شاهنامه همه چیز آمده است؛ هرچیزی که به انسان مرتبط باشد. از جنگ و سیاست گرفته تا عشق و اخلاق، حتی درباره جهان هستی! در شاهنامه بار‌ها و بار‌ها درباره جنگ صحبت شده، اما فردوسی مخاطبان را به گفت‌و‌گو دعوت می‌کند و این همان چیزی است که در جهان امروز با عناوینی همچون دیپلماسی از آن یاد می‌شود.

متولیان فرهنگ، باید امکاناتی فراهم کنند که بچه‌های ما کتاب ایرانی بیشتر بخوانند. بی‌تردید ما نیاز به ادبیات بومی خودمان داریم ما نیاز به ادبیات بومی خودمان داریم . ادبیات بومی ما و داستان‌های بومی ما شاید از نظر سطح جاذبه و فانتزی، مقداری پایین‌تر از نوشته‌های خارجی باشند. ولی حتی اگر پایین هم باشند، ما باید سیستم انتشار کتاب‌های تألیفی را تقویت کنیم.

مهم‌ترین ضرورت آشنایی با الهیات سیاسی در یهودیت، زنده بودن این الهیات سیاسی در قامت یک دولت ایدئولوژیک است. در واقع، این نخستین‌بار در تاریخ است که الهیات سیاسی در یهودیت به قامت یک سازمان سیاسی منسجم درآمده است و تمام مردم جهان را تحت تأثیر وجود خود قرار داده است.

خاطرات، تجربیات، اطلاعات و دانش عمومی و تخصصی فرماندهان ما جزو سرمایه‌های ارزشمند ملی محسوب می‌شود و این سرمایه‌ها، فراتر از عملکرد افراد، بخشی از هویت ملی ماست و باید به‌عنوان میراثی گرانبها حفظ شود.

درست است که در رمان‌های تاریخی، مفاهیم باید چندان که بوده به شکل مستند لحاظ شوند، ولی این به آن معنا نیست که نویسنده در نگارش چنین اثری، عینا به مستندنگاری بپردازد.

شعر ما، حاصل زمان ماست؛ به همین دلیل شعر آئینی امروز، به دلایل مختلف، توجه بیشتری به قالب‌های کلاسیک پیدا کرد.

نباید اجازه دهیم وقایع جنگ دوازده روزه اسرائیلی‌ها علیه کشورمان فراموش شود. ثبت تاریخ به عهده نویسندگان است. همه ‌ما در برابر شهدا مسئول هستیم. باید واقعیت این روزها و زندگی رزمنده‌های آن مکتوب شود تا نه فقط نسل جوان امروز، بلکه آیندگان نیز حقیقت را بدانند. اگر ننویسیم، حقیقت خاموش می‌شود