در ادبیات مرثیه آثار ترکی بسیار برتر از آثار فارسی است. در دوره معاصر شعرای توانمندی همچون آقایان غزوه، برقعی، بابایی و استاد مجاهدی و حبیب‌الله چایچیان داریم. اما در مرثیه ترکی در ادوار گذشته شعرایی همچون قمری دربندی و دخیل مراغه‌ای و در عصر جدید تاج‌الشعرا بسیار برجسته هستند.

باور من این است که ما برای دیدن وقایع تاریخی به یک کاتب زنده نیاز داریم. اگر همه کاتبان و شاهدان شهید شوند، روایت‌های صحیح و درست به دست ما نمی‌رسد. گاهی زنده ماندن برای روایت مهم است. ما نیز برای فهم روایت درست، باید به منبع درست مراجعه کنیم و منبع درست را تشخیص دهیم.

عاشورا چشمه‌ای جوشان در بستر فرهنگ و اندیشه ایرانی است که قرن‌هاست الهام‌بخش شاعران، نویسندگان و هنرمندان ایران زمین بوده است. این حماسه شورانگیز، با تمام ابعاد تراژیک و قهرمانانه‌اش، از همان آغاز در تاروپود ادبیات فارسی تنیده شد و به بستری غنی برای بیان مفاهیم عمیق انسانی، دینی و اجتماعی بدل گشته است.

همان طور که در هشت سال دفاع مقدس این اتفاق افتاد و حتی تا به امروز هم پس از گذشت ۳۷ سال از پایان جنگ، نویسندگان از آن دوران می‌نویسند و هنرمندان اثر خلق می‌کنند. به نظرم باید منتظر بمانیم و ببینیم چه اتفاقی می‌افتد و انعکاس جنگ ۱۲ روزه در ادبیات به چه شکل خواهد بود.

کتاب «هیئت‌های عزاداری در جامعه ایران» نوشته جبار رحمانی، اثری متمایز در میان پژوهش‌های فارسی زبان پیرامون آیین‌های محرم است. چرا که با بهره‌گیری از ابزارهای انسان‌شناسی، این نهادهای آیینی را در جایگاه «جماعت‌های مناسکی» نه صرفاً به عنوان سنت‌هایی مذهبی یا مراسمی آیینی تحلیل می‌کند.

زبان یک ملت، کلید شناخت فرهنگ آن ملت است و شناخت فرهنگ، راهی به سوی هویت‌یابی ملی خواهد بود. بخش عمده فرهنگ از طریق زبان منتقل می‌شود. زبان فارسی همیشه همچون حلقه‌ای نامرئی، هویت ملی و فرهنگی ایرانیان را حفظ و فرهنگ بومی و ملی ما را به دیگر اقوام و ملل معرفی کرده است. 

حوادث زمانه چون روی زندگی تأثیر می‌گذارد روی شعر هم اثرگذار است. در این روزهای سخت؛ روشنی، فداکاری و زیبایی‌های بسیاری دیدیم به ویژه در میان امدادگران، آتش‌نشان‌ها و پرستاران. در مقابل، تیرگی‌های اندکی هم بود.

آن چیزی که امروز نجات‌بخش جامعه ماست، حماسه است و با اندوه و غصه خوردن نمی‌شود پیش رفت. با هر یک قدمی که ما عقب بنشینیم، کمک کردیم به دشمنان‌مان برای پیش‌روی. امروز سلاح من شعر من است؛ شعری که بر خلاف قبل تهاجمی است و رخت حماسه پوشیده است.

یکی از وظایف اصلی نویسندگان در چنین شرایطی ترغیب مردم به همبستگی، مقاومت و دفاع از کشور و اسلام است. باید در چنین وضعیتی کارهای تبلیغی برای تشویق و ترغیب مردم برای مقاومت و حتی جنگیدن انجام دهیم. اکنون وقت کارهای حماسی است و هر کاری در حوزه ادبیات داستانی مانند داستان‌های کوتاه جوابگو است. 

می‌‏توان در همه‌‏‌‏جا بن‌‏مایه‌‏های مثبت رفتاری و بارزترین خلقیات مردم ایران را در جغرافیای متنوع و تاریخ پرحادثه و فرازونشیب این ملت، در پنج اصل خداپرستی، خردورزی، دادگری، نام و شادی خلاصه کرد و بسیاری دیگر از صفات این قوم را وابسته به این پنج اصل به شمار آورد.