مخاطبی که مدام با این «شعرنماها» مواجه است به مرور معیارهای خود را از دست می‌دهد و تصور می‌کند شعر واقعی همین متن‌های قابل هضم، بدون معماری زبانی و فاقد تجربه‌ زیسته است و این تضعیف ذائقه نهایتاً به تضعیف تولید نیز منجر می‌شود. در سال‌های اخیر حذف نقد حرفه‌ای نیز به این روند دامن زده است اما امروز لایک‌ها و کامنت‌ها جایگزین نظام قضاوت و نقد ادبی شده‌اند.

یلدا یادآور حقیقتی ساده، اما بنیادین است: شب، هرقدر هم طولانی، پایان‌پذیر است. این گزاره، نه صرفاً شاعرانه، بلکه بخشی از خرد تاریخی ایرانیان است؛ خردی که آموخته چگونه در دل دشواری‌ها، روایت امید بسازد. یلدا، بیش از آنکه جشن یک شب باشد، تمرینی فرهنگی برای باهم‌بودن است؛ تمرینی که امروز، شاید بیش از هر زمان دیگری، به آن نیاز داریم.

نتیجه قربانی بودن زن در سینما این است که زن نه به‌عنوان نیروی فعال، بلکه در نقش منفعل یا مکمل دیده می‌شود، در حالی که واقعیت زندگی اجتماعی چنین نیست.

معتمدنژاد نشانه یک گریز بود؛ گریز از «هابرلاس»‌های ارتباطی، گریز از نگهبانان اصول مندرس روزنامه‌نگاری، گریز از زبان دراز گذار که جهان‌بینی منقضی هویدا می‌کرد، گریز از چشمان جغد که هنوز بر لاشه پوسیده جزوات عهد بوق دل خوش کرده و همچنان از عکس جزامی‌های بشاگرد تغذیه می‌کند و گریز از آنانی که خود را در برابر روش‌های نو، در پشت بنا‌های یادبود، پنهان کردند.

فردوسی به‌خوبی می‌دانست که زبان فارسی چگونه در معرض خطری بزرگ قرار گرفته است. همچنین می‌دانست که این زبان، به‌عنوان محکم‌ترین حلقه اتصال طوایف مختلف ساکن در ایران، باید حفظ شود؛ ازاین‌روی در آن موقعیت بسیار حساس، شاهنامه‌را سرود که شناسنامه هویت ملی ایرانی و سند زنده توانمندی زبان فارسی است؛ زبانی که با وجود پست و بلند و سرد و گرم روزگار و هجوم اقوام مختلف، از بین نرفت و زنده و پویا، به حیات خود ادامه داد.

بخش سنتی هنر دینی هنوز زنده و پویاست، اما مدیوم‌های مدرن مانند سینما و تئاتر دینی به دلیل ضعف زبان معاصر و کاهش دغدغه‌های معنوی دچار رکود و تعلیق شده‌اند.

این گفت‌و‌گو‌ها چه داده بیشتری به ما می‌دهد؟ چرا از سختی زیست هنرمندانه در جامعه فعلی و غم‌ها و مصیبت‌هایی که روح آنها را می‌جود سخنی گفته نمی‌شود؟ چرا در بستر چنین گفت‌و‌گو‌هایی نشان داده نمی‌شود که غمگنانه‌زیستن هنرمندان موجب تولید آثار غم‌زده و نهایتاً فراگیری غم در جامعه می‌شود؟

در شاهنامه، فردوسی بارها از کسانی مانند دهقانان، سروِ آزاد یا دانشوران نام می‌برد و می‌گوید که فلان داستان را از آنان شنیده است. حتی گاهی می‌گوید «چنین گفت بلبل»، که باز نشان از راوی شفاهی دارد. این‌ها نشان می‌دهد که شاهنامه از درون یک جهان شفاهی برخاسته و نقالی در ریشه‌های آن حضور دارد.

ترکیب و بیان رسمی بسیاری از دیدگاه‌های متفاوت و پژوهش‌های مختلف درباره شیء‌انگاری جنسی زنان است که چهارچوبی رسمی و تمرکز برای پژوهش در خصوص پیامد‌های زندگی در یک محیط فرهنگی است که زن را کالایی جنسی در نظر می‌گیرد. جامعه‌ای که دختران و زنان را وادار می‌کند که خود را به‌عنوان کالایی جهت ارزیابی بر اساس ظاهر خود، تصور کنند.

هجوم واژگان انگلیسی به زبان فارسی، تنها به‌دلیل گرایش یا شیفتگی نسل جدید به زبان انگلیسی نیست بلکه نتیجه گسترش ارتباطات جهانی و پیامد ناگزیرِ قرارگرفتن زبان انگلیسی در جایگاه زبان میانجی برای همه کشورهاست.