نوشته‌هایی که در آن هویت نویسنده، اقلیمی که در آن رشد کرده، تجربه‌ها و جسارت دیده می‌شود، ماندگار هستند و این نوع نبوغ خاص، فقط در اثر یک انسان ظاهر می‌شود، درواقع برای نویسندگان توانا، هوش مصنوعی می‌تواند کمک کند تا سطح کار آن‌ها بالاتر برود.

باید توجه داشت که سیاست‌گذاری فرهنگی برای کودک و نوجوان در بحران، تنها مدیریت لحظه‌ای نیست؛ شکل‌دهی به آینده است. نسلی که امروز در فضای پرتنش قرار دارد، در سال‌های بعد به‌عنوان شهروند، کنشگر اجتماعی و مشارکت‌کننده سیاسی ظاهر خواهد شد. اگر امروز تنها به پیام‌های کم‌عمق، شدیداً ملی‌گرایانه یا تک‌بعدی بسنده شود، زمینه‌ای برای رشد یک نسل چندساحتی فراهم نخواهد شد.

مسئله کاهش میل به کتابخوانی در میان جوانان، به‌عنوان معضل جهانی و فراگیر، تمامی جوامع بشری را تحت تأثیر قرار داده و بسیار نگران‌کننده است، اما نگرانی اصلی صرفاً کنار گذاشتن کتاب کاغذی نیست، بلکه مسئله اصلی این است که اساساً مطالعه عمیقی اتفاق نمی‌افتد.

رمان «پرواز مسکو» واقعه تاریخی گوهرشاد را از دیدگاه یک شاهد روس بازخوانی کرده و با تمرکز بر تجربه شخصی ساشا، روایت می‌شود و تلاش دارد تصویری انسانی و مستند از این رویداد ارائه دهد.

سرزمین ما هنوز پابرجاست چون فرهنگ و هنر آن زنده مانده. دشمنان هرگز نتوانستند آن را از میان ببرند. نگاه کنید به فردوسی، حافظ، خیام، مولانا، شیخ شهاب‌الدین سهروردی و نظامی گنجوی، این‌ها مافوق تصورند. کاری که کردند که از صد هزار سپاه نیرومندتر بود. چون چیزی آفریدند که هیچ‌کس نمی‌تواند به آن دست بزند.

رسانه با ایجاد آگاهی در وضعیت کتاب و اقتصاد نشر، مردم را به درک کافی نسبت به ضرورت خرید کتاب و حمایت از بازار نشر می‌رساند. برگزاری مناظرات و میزدگرد‌ها در صداوسیما درباره کتاب، در ذهن مخاطب اثرگذار است و موضوع کتاب را برای مردم برجسته‌سازی می‌کند.

مشکل سینمای امروز ما، شورا‌های مختلف نظارتی و حمایتی و هدایتی نیست، مشکل عمده این سینما، «بی‌سوادی» است. مشکل، عدم احاطه به سینما و عناصر آن است. اگر همه آن شورا‌ها هم برداشته شود، با این بی‌سوادی فاجعه‌بار چه می‌کنند؟!

ذخیره فرهنگی نباید صرف حوزه سیاست بشود. مثل این که یک قنات سر یک ده وجود دارد، این ده به همین آب قنات زنده است، حالا مثلاً برای اینکه این محل و آن محله با هم دعوا دارند، من بروم آب قنات را گل آلود کنم، بی‌عقلی کنم آب را سمی کنم. خب من اگر آب قنات را آلوده به سم کردم که فقط آن محله‌ای نمی‌میرد؛ این محله‌ای هم می‌میرد. هر دو آسیب می‌بینند.

سینمای ملی فقط در چارچوب مرز‌های سیاسی تولید نمی‌شود بلکه در نسبت با جریان جهانی سینما هم شکل می‌گیرد. سینما فقط ابزار هنری، بلکه عرصه‌ای برای تعریف جهان پسااستعمار است.

در تلویزیون و خبرگزاری‌ها به زبان فارسی اعتنایی نمی‌شود، زیرا رسانه‌ها غالباً در خدمت قدرت هستند نه در خدمت فرهنگ، تقریبا این رسانه‌ها رویکرد فرهنگی و حساسیتی نسبت به فرهنگ و زبان فارسی ندارند، زیرا تصمیم‌گیرندگانشان، آدم‌های سیاسی هستند و متأسفانه زمانی که غلطی رایج می‌شود، هیچ واکنشی به آن نشان نمی‌دهند.