تمام اتفاقات و رویداد‌ها در شاهنامه برپایه مستندات و وقایع تاریخی است و من، هم در کتاب فرزند ایران و هم در تصحیح اخیر شاهنامه، با آوردن دلایل مستدل بر این نکته تاکید کرده‌ام که شاهنامه تاریخ ایران است. 

ما ایرانیان را می‌توان شاعرانه‌ترین ملت جهان دانست. به همین دلیل، ارکان اربعه ادب فارسی یعنی فردوسی، سعدی، مولانا و حافظ در نگاه ما حالتی تقدس‌گونه یافته‌اند. ما آنان را تقدیس می‌کنیم و بر این باوریم که هرکس نمی‌تواند به آستانه والای آنان نزدیک شود.

انتفاضه در نگاه سنوار، صرفاً یک رویداد کوتاه‌مدت سیاسی یا اجتماعی نبود، بلکه به‌تدریج در زندگی روزمره مردم تأثیر گذاشت و بخشی از ساختار اجتماعی آنان شد. در آن دوران، فعالیت‌های روزانه، کار، آموزش و حتی روابط اجتماعی مردم، تحت تأثیر شرایط انتفاضه و درگیری‌های مداوم قرار گرفت.

برخی نگران از بین رفتن زبان فارسی هستند ولی من چنین اعتقادی ندارم نه به دلیل اینکه ما خوب کار می‌کنیم و از آن نگهبانی می‌کنیم بلکه به دلیل اینکه بزرگان و نوابغی در این سرزمین ظهور کردند که برای ما چنین گنجینه‌ای را به میراث گذاشته‌اند و حتی باوجود کم کاری ما این ارزش‌ها از بین رفتنی نیست.

انسان امروز در مواجهه با تنگناها و لحظات دشوار زندگی به شعر نیاز دارد، به خصوص شعر حافظ که می‌تواند تسکین‌دهنده رنج‌های روحی‌مان باشد؛ اشعاری که قادرند یاری‌گر باشند. این تسکین و آرامش بخشی روحی از مهم‌ترین دلایلی است که بر اساس آن تأکید دارم شعر حافظ به کار زمانه‌مان می‌آید.

زبان حافظ می‌تواند زبان امروز ما را اصلاح کند، گفتار ما را پاک‌تر و پیراسته‌تر کند و آن کژی‌هایی که در زبان ما وجود دارد را بزداید و ما را به سمت زبانی پیراسته و زیبا پیش ببرد. اما بیش از زبان؛ درک اندیشه «حافظ» برای امروز ما مورد نیاز است. به خصوص در بین کسانی که به هر حال داعیه‌دار هستند، بر ما حکم می‌رانند و حاکمان ما هستند.

یک خانواده بخواهد بیاید برج میلاد کنسرت ما را ببیند، با شام، می‌شود ۱۰ میلیون تومان. قشر متوسط به کنسرت نمی‌آید، فقط پولدار‌ها می‌آیند. مردم فکر می‌کنند همه برای فلان خواننده آمده‌اند، در صورتی که ۹۰ درصد بلیت‌ها قبلش به فروش رفته و دعوت شده بودند یا شرکت‌ها کارمند‌هایشان را می‌آورند. نوازندگان عزیز هم مجبورند برای امرار معاش با حقوق کم با این خواننده‌ها کار کنند. به همین دلیل موسیقی نداریم؛ موسیقی که مردم به خاطرش بیایند، وجود ندارد.

دنیای بازی‌ها برای هر کودکی مجال و پناهگاهی است که با آن از واقعیت‌های خشک و جدی دنیای واقعی به دنیای لطیف‌تر و هیجان انگیز‌تر خیال که خود معماران است می‌گریزد. اما دنیا اینقدر با کودکان غزه بی‌رحم بوده که حتی در خیالات کودکانه نیز نمی‌توانند دنیای خشنی که همه کودکی آن‌ها را بلعیده فراموش کنند.

حتی نسل جوان امروز نیز با فاصله‌ زمانی از جنگ، همچنان آثاری خلق می‌کند که با این موضوع در ارتباط است. بسیاری آثار دیگر از شاعران جوان، نشان می‌دهد که این موضوع هنوز در جان شعر فارسی زنده است. شاعران بسیاری داریم که هویت‌شان به جنگ گره خورده است. شعر؛ زبان فرهنگی ایرانی در طول تاریخ فرهنگی و اجتماعی خود بوده است، ایرانیان همواره خویشتن را از دریچه‌ شعر بازگو کرده‌اند.

ما باید تهیه‌کننده‌های دلال را کنار بگذاریم و تهیه‌کننده‌محور بودن را در سینما تعریف کنیم. تهیه‌کننده است که سوژه را انتخاب می‌کند، سفارش فیلمنامه می‌دهد، نویسنده می‌نویسد و سپس کارگردان متناسب را انتخاب می‌کند تا فیلم ساخته شود