موسیقی مکتبخانه‌ای، موسیقی کودک و در کل این جنس از موسیقی آن‌قدر وسیع است که باید ساعت‌ها درباره طبقه‌بندی آن صحبت کرد. موسیقی نواحی با یک خانواده ۲۰ هزارنفری در ایران بسیار وسیع و گسترده است؛ آنقدر غنی و ریشه‌دار است که می‌شود با پژوهش و تحقیق و بازخوانی آن‌ها در جای‌جای کشور، به‌راحتی کم‌وکاستی‌های موسیقی جامعه را پر کرد تا گوش مردم با جنس دیگری از موسیقی نیز آشنا شود. اما آن‌قدر با بی‌توجهی به این نوع موسیقی و باز کردن در‌های جامعه به موسیقی غربی و بی‌اصالت، گوش مخاطبان را پرکرده‌ایم.

چیزی که من را برای از بین رفتن سنت‌ها و تلاش برای حفظ و شناساندن آن‌ها نگران می‌کند، بحث‌های تحت عنوان دهکده جهانی است که سعی می‌کند همه‌چیز به یک استانداردسازی واحدی برسد، به نظر من این رویکرد تفکرات امپریالیستی و برده‌داری را در خود جای داده و این برای خود من یک خسارت بزرگی است که موسیقی‌ها را ساده کنیم. یعنی فواصل این موسیقی را با غربی‌ها برابر کنیم و اصطلاحاً به سمت علمی شدن گام برداریم. درصورتی‌که ما اصلاً موسیقی علمی نداریم و این صرفاً یک پرستیژ و ژستی است که از طرف غربی‌ها مطرح‌شده است.

یک موسیقی پاپ بی‌هویت بر فضای موسیقایی کشور غالب شده است و موسیقی‌دانان سنتی از میدان خارج‌شده‌اند و نوازنده‌ها و خوانندگان موسیقی محلی و نواحی هم‌سالی یک بار در کرمان دورهم جمع می‌شوند و درنهایت یک مبلغی هم به آن‌ها داده می‌شود. پس احیای موسیقی مقامی باید در کنار موسیقی شهری اتفاق بیافتد و چون این‌کار هزینه‌بردار است و مدیران نمی‌خواهند این هزینه‌ها را پرداخت کنند و شرکت‌های خصوصی نیز فقط به فکر درآمد ماهانه و سالانه خود هستند و دوست دارند راه صد ساله را یک شبه طی کنند، کمتر این جنس موسیقی به شکوفایی خواهد رسید.

چند جای کار لنگیده؛ چرا جامعه هنری موسیقی استان‌های ما ناراضی هستند؟ آن‌ها حق دارند، زیرا دولت جمهوری اسلامی هیچ حمایتی از آن‌ها نمی‌کند و عدالت برای هنرمند اقوام معنا ندارد. یکی از ضعف‌های انقلاب ما این است که هیچ بستر جهانی برای افراد برجسته پس از انقلاب فراهم نشده است. مدیران هیچ کاری برای هنرمندان برجسته بومی ایران نکردند.

بعد از انقلاب خدماتی به موسیقی مناطق و نواحی انجام شد. یکی از افتخارات من این است که اگرچه وزرای ما در اول انقلاب موسیقی نواحی را نمی‌شناختند، اما امروز وزرای ارشاد ما به لزوم توجه به موسیقی نواحی اهمیت می‌دهند. من امروز از مسئولان می‌پرسم چرا باید فرزندان اساتید دیروز موسیقی نواحی و مناطق همچون پدرانشان در فقر زندگی کنند؟ آنقدر نفی موسیقی کردیم که آتش بیار کار دشمن شدیم.

چیزی که ما امروز به آن پاپ می‌گوییم در اصل پاپ نیست و یک ملغمه از سبک‌های مختلف است. در زمان فعالیت افرادی، چون پرویز خطیبی آثار ملغمه‌ای ساخته شدند. در دهه چهل "هوشنگ استوار" که درس‌خوانده فرنگ بوده و شناخت کاملی از موسیقی دارد به تولید و پخش چنین آثاری اعتراض کرد و همچنین در آن سال‌ها افرادی که با موسیقی آشنا بودند از رادیو قهر کردند. بالتبع آثار بی‌نظمی از رادیو پخش شدند که کسی دانش نقد آن‌ها را نداشت.

ما در شرایطی هستیم که حتی موزیسین‌های خودمان نیز ارزش چندانی برای موسیقی نواحی قائل نیستند و موسیقی محلی هنوز در کشور ما احترام چندانی ندارد.

وقتی موسیقی فولکلور را از جایگاه محلی و منطقه‌ای خودش گرفته و به یک فضای برنامه‌ریزی کلان می‌آوریم و آن را پرداخت می‌کنیم و کارهای نو و زیبایی‌شناختی‌های ظریف‌تری روی آن انجام می‌دهیم و ارکستراسیون و اَرنجمان و... روی آن پیاده می‌کنیم تا به یک اثر پلی فونی تبدیل شود، این به یک حرکت بزرگ ختم می‌شود، یعنی احساس می‌کنیم این موسیقی مختص به ماست و آن را می‌شناسیم و در مسیر چند قدم پیش رفته‌ایم.

پیچیدگی‌های کار مدیران عرصه موسیقی زیاد است. مرور شرایط فرهنگی کشور در ۳۰ تا ۴۰ سال اخیر نشان می‌دهد که شرایط جالبی را تجربه نکرده‌ایم. در این میان چه کسانی مشاوران مدیر هستند؟ در برخی مواقع افرادی که تخصصی در امور کاریِ یک مدیر فرهنگی ندارند! وقتی مدیران از این افرادِ به‌ظاهر کارشناس مشورت می‌گیرند، نتیجه مشخص است!

تصور رایجی در بین مدیران وجود داشت که موسیقی اصیل ایرانی در میان مردم عامی اقبال چندانی ندارد، پس تنها گزینه موجود موسیقی پاپ است، اما هیچ گاه گزینه دردسترس تر، سهل‌تر و مورد اقبال‌تر یعنی موسیقی بومی محلی ایرانی به ذهن دوستان خطور نکرد!