سریال‌های تاریخی، معمولا مفاهیمی از ارزش‌های سنتی مانند محوریت زندگی جمعی، مسئولیت پذیری، اخلاق کاری، نظم و همدلی نسبت به اقلیت‌های اجتماعی را در خود گنجانیده‌اند. این‌ها همان ارزش‌هایی هستند که مطابق با آموزه‌های عمیق کنفوسیوسی است و توسط کشور‌هایی که قوس پان چینی را تشکیل می‌دهند، بسیار مورد حمایت قرار می‌گیرند. این دو محور ظاهراً مخالف، یعنی بهره‌گیری از مدرنیته و دفاع وفادارانه از ارزش‌های گروهی، می‌توانند به عنوان نقطه اصلی جذابیت برای مخاطبان آسیایی که آرمان‌های دو جهته را برای ثروت مادی و قامت اخلاقی به طور همزمان دنبال می‌کنند، محسوب شود.

بنا به نظرسنجی‌های محققان ایرانی از مخاطبان سریال‌های کره‌ای، آنان تمایز اصلی فیلم‌ها و سریال‌های کره‌ای با محصولات تلویزیونی و سینمایی دیگر کشور‌ها از جمله کشور‌های غربی را در تشابه فرهنگی عنوان کرده‌اند. به عقیده ایشان، کاراکتر‌های کره‌ای پر از احساسات هستند، با اطرافیانشان مودبانه صحبت می‌کنند، به بزرگتر‌ها احترام می‌گذارند، وقتی با غریبه‌ای رو به رو می‌شوند او را به نام صدا نمی‌زنند و با القاب احترام‌آمیز خطابش می‌کنند درست مانند آنچه که ما در فرهنگ اصیل ایرانی مشاهده می‌کنیم، به همین دلیل مخاطبان ایرانی بهتر می‌توانند کاراکتر‌های این سریال‌ها و فیلم‌ها را درک کنند و آن‌ها را بیشتر دوست دارند.

ریشه آشنایی ایرانی‌ها وکره ای‌ها به هزاران سال قبل می‌رسد. اگرچه در تاریخ کره، تجارت با ایران برای اولین بار، در دوران گوریو و در زمان سلطنت شاه هیونجونگ به طور رسمی ثبت شده است؛ اما محققان بر این باورند که دوکشور در قرن هفتم پیش از میلاد، به طورگسترده‌ای با یکدیگر مبادلات فرهنگی و تجاری داشته اند که قدمت روابط آن‌ها را به بیش از ۱۵۰۰ سال پیش باز میگرداند. کشف آثار باستانی مربوط به قرون چهارم و پنجم پیش از میلاد نشان می‌دهد که کره و کشور‌های حوزه‌ی خاورمیانه در هزاران سال قبل از طریق دریا و مسیر‌های زمینی با یکدیگر روابط تجاری و سیاسی داشته‌اند.

گسترش موج کره‌ای در ایران، تأثیر زیادی در تغییر نگرش و رفتار مصرف‌کنندگان محصولات کره‌ای گذاشته، با این حال میزان پذیرش مردم متفاوت است، زیرا فرهنگ پذیری در یک جامعه در سرعت‌ها و سطوح مختلف اتفاق می‌افتد، برخی فرهنگ جدید را نسبتاً سریع می‌پذیرند در حالی که دیگران به زمان بیشتری نیاز دارند. به نظر می‌رسد در ایران نوجوانان از میزان پذیرش بالا و بزرگسالان از میزان پذیرش پایین‌تری نسبت به این فرهنگ برخوردار هستند. به طور کلی فرهنگ پذیری یک فرآیند فرهنگی اجتماعی است که در آن اعضای یک گروه فرهنگی باور‌ها و رفتار‌های گروه دیگر را می‌پذیرند. طبق نظر لی و تسه (۱۹۹۴)، فرهنگ پذیری یک تبادل فرهنگی است که از پیوند دو یا چند سیستم مستقل آغاز می‌شود.

موج کره‌ای فرصت معناداری را برای دولت کره جنوبی فراهم می‌کند تا از دیپلماسی فرهنگی و عمومی تازه‌ای برای ترویج فرهنگ کره استفاده کند. به طور کلی، آثار بسیار محبوبی که به گسترش موج کره‌ای کمک می‌کنند، ژانر‌های سرگرمی محور هستند، مانند درام‌های کره‌ای و کی پاپ کره ای. تنوع محتوای موج کره‌ای نشان دهنده تنوع و غنای فرهنگی کره است.

در نوشتار پیشرو تلاش شده تا برخی کتاب‌های حوزه «مهندسی فرهنگی» که با زاویه‌های دید متفاوت و همچنین موضوعات مختلف است، معرفی شود تا اجمالی از کتاب‌های خوب در این حوزه به دست آید؛ هرچند که عنوان عمده این آثار خالی از الفاظ «مهندس فرهنگ» است، اما به نحو موضوعی، همگی آن‌ها دربرگیرنده بخشی از ابعاد بحث هستند.

ولی اجتماعی باید توسط مومنین به عنوان، ولی مقبول افتد. در عصر غیبت ما هنگامی که دستمان از آن اراده تاریخی کوتاه است، یک، ولی اجتماعی تعریف می‌کنیم که نایب و واسطه میان ما و آن اراده تاریخی است. نام این، ولی اجتماعی در جامعه حقه می‌شود، ولی فقیه. این موضوع مبنای دین شناختی و هستی شناختی ولایت فقیه است. این، ولی اجتماعی عامل هماهنگی اراده‌های آن جامعه است.

گاه باید توجه داشت به محدودیت‌هایی که از ناحیه خداوند متعال بر جامعه و تاریخ اعمال می‌شود. باید توجه داشت که این مسئله، غیر از محدودیت‌هایی است که از ناحیه جامعه و تاریخ بر انسان مستولی گشته است خواهد بود و همچنین غیر از طرح بحث سنت‌های الهی است که قواعد بازیگری در جامعه و تاریخ را به انسان متذکر می‌شود.

حضرت أمیرالمومنین(ع) می‌فرمایند هدف ما از بودن در عالم احیاء حق و اطفاء باطل است. این نحوی از تغییر رفتار و ایجاد تغییر در عالم را تأیید می‌کند و انبیاء الهی هم اساسا درگیر همین وضعیت بوده‌اند، اصلا قصه انبیاء همان قصه تغییر است که ابتدا خودشان تفییر می‌کنند و سپس به سمت جامعه خود برمی گردند تا جامعه را تغییر دهند.

اگر ما معتقد هستیم باید با فرهنگ دیالکتیک داشته باشیم، روابط تقابلی داشته باشیم، دیگر این گونه نیست که سند‌ها باید یک مرتبه نوشته شوند، بلکه سند‌ها در دل خود لازم است تا بازبینی مداوم داشته باشد. این اتفاق برای ما چرا رخ نمی‌دهد؟ چرا که نسبت واقعیت اجتماعی با اسناد را به صورت دیالکتیکی نمی‌بینیم.