اگر تا قرن بیستم واژه قدرت در عرصه بین‌الملل غالباً ناظر به قدرت نظامی بود، در عصر حاضر این واژه، مفهومی فراتر از قدرت نظامی یافته و ابعاد فرهنگی، اقتصادی و سیاسی را نیز دربر می‌گیرد. تجربه رویارویی نظامی برخی کشور‌های دارای تسلیحات پیشرفته نظامی با کشور‌های دیگری که از نظر نظامی هم تراز نبوده‌اند نشان می‌دهد که عوامل غیرنظامی نیز می‌توانند به عنوان ابزاری در جهت مهار و خنثی سازی تهدید‌های نظامی به شمار روند که از این عوامل با عنوان «بازدارندگی غیرنظامی» یا «بازدارندگی مادی» یاد می‌شود. پژوهش حاضر به ابعاد این موضوع و شیوه‌های تحقق آن پرداخته است.

دکتر فاضلی در سال‌های اخیر، تلاش زیادی برای نشان دادن مدرن‌شدن جامعه ایرانی داشته و در این راه، چند کتاب نیز منتشر کرده است. مفهوم کانونی این کتاب‌ها، شهری‌شدن است. به‌هرحال، ذهنیت‌های علمی-ایدئولوژیک در موقعیت‌های استثنایی مانند کروناویروس، خواسته یا ناخواسته، در آشکارسازی چالش‌های درونی تجربه زیسته‌مدرن، نقش زیادی ایفا می‌کنند. به‌همین‌خاطر، چند نمونه از یادداشت‌های ایشان را برای نشان‌دادن موج دوم کرونایی، مورد بازخوانی انتقادی قرار می‌دهیم.

بحران فراگیر است و «طنین بازنمایانه» آن نیز «ساختار احساسات جمعی» را هرلحظه ملتهب‌تر می‌سازد. در این وضعیت حساس و انباشته از فشار، هر حادثه تلخی که ابعاد فراگیر داشته باشد می‌تواند همچون نشانه یا نمادی از همه بحران‌ها و چالش‌های موجود، عمیق‌ترین لایه‌های احساسی شهروندان را متأثر سازد و به شکل «ترومای جمعی» ظاهر شود. این ترومای جمعی را «ترومای فرهنگی» میدانم.

رخداد منحوس شیوع کرونا در ایران امروز نیز می‌تواند میراث‌خوار بدبینی و ناامیدی ادبی شود و موج جدیدی از یأس در ادبیات فارسی به همراه آورد؛ ثمرهای که این وضعیت برای جامعه کرونازده امروز ما دارد میوه تلخ زایش موجی از ادبیات یأس آلود، صدچندان نمایش دادن فاجعه و مداوما توصیفی تراژیک از آن به‌دست دادن است؛ خود این میل تراژیک است که از همان آغاز تمایل خود را به فاجعه نمایی نشان داده است؛ گویی فاجعه نمایی یک آرمان یا کنش آرمانی است.

معراج پیامبر اکرم (ص) واقعه شگرف و عظیمی است که در هنر و ادبیات ملت‌های مسلمان، ریشه‌ای عمیق و تجلیات بی‌نظیری یافته است؛ اتفاقی که بنا بر برخی اقوال مشهور در شب هفدهم ماه رمضان در سال سیزدهم بعثت یا در سال‌های آخر پیش از هجرت به مدینه واقع شده و از آن پس جلوه‌های بسیار زیبایی را در آثار هنری و ادبی ایرانیان مسلمان شکوفا کرده است.

صابری درباره چیستی انتقاد و انتقاد سازنده می‌گوید: «مردان سیاست، برای اینکه چوب لای چرخ انتقاد بگذارند، تعریف موهومی از‌‎ ‌‏انتقاد سازنده ارائه می‌کنند.»

نویسنده کتاب «آناتومی ساختار درام» گفت: هنر برای عام مردم است و یک روساخت دارد و چندین مرحله ژرف ساخت و هرچه قدر نگرش و دانش شما بیشتر باشد به ژرف ساخت بیشتری می‌رسید.

قادری با بیان اینکه هنرمند باید بر حکومت باشد و در حکومت نباشد، دروغ بزرگی است که در جامعه جاافتاده گفت: الزاماً ادبیات و تئاتر به مخاطب آموزش نمی‌دهد بلکه شیوه اندیشیدن را یاد می‌دهد و اگر مفهوم مقاومت و ایستادگی را بدانیم، شیوه اندیشیدن و بازگشت به خویش تن را می‌آموزیم و در برابر هرگونه استعمار، استثمار و استحمار می‌توانیم ایستادگی کنیم.

محمود دولت آبادی نویسنده رمان هایی چون «کلیدر» و «جای خالی سلوچ»، یکی از افرادی بود که پس از انتشار یادداشتی در حمایت از حاج قاسم سلیمانی یادداشتی در روزنامه ایران منتشر کرد که با حمله گسترده ضدانقلاب رو به رو شد.

معاون فرهنگی هنری سازمان بسیج مستضعفین گفت: امروز ما کمتر با دفاع نظامی سروکار داریم، اما مصادیق دیگری از دفاع را داریم که بسیجیان درآن‌ها به جهاد می‌پردازند، مانند گروه‌های جهادی که در هنگام نزول بلایای طبیعی و محرومیت زدایی به کمک مردم می‌شتابند و تمام توان خود را بدون درخواست اجر و مزدی برای خوشحال کردن آن‌ها به کار می‌بندند.