یک سر طیف از جریانات تربیتی، کاملاً معتقدند که نوجوان به‌مثابه کودک است و اصولاً قائل به یک عقل دانای کل هستند که نوجوان بنشیند و کاری هم نمی‌خواهد بکند. در یک پله آن‌طرف‌تر، با جریاناتی مواجه می‌شویم که کماکان خودشان را «دانای کل» می‌دانند، اما نوجوان را مناسب آماده‌سازی برای کنش می‌دانند و حداقل سالانه نوجوانان را یک اردوی جهادی می‌برند؛ اما کارشان برای بردن به اردوی جهادی هنوز بازی و از باب تربیت و آشناکردن نوجوان است.

هنر ما این است که نوجوان را به سمتی ببریم که او از ما سؤال کند. یعنی احتیاج پیدا کند، تشنه بشود و بفهمد که من برای ادامه‌دادن به مسیر، نیازمند این هستم که از او مشورت بگیرم و کمکش را بطلبم.

در بحث بیوتی ‌بلاگری در ایران اکنون وجهی که بیشتر اهمیت دارد، وجه فرهنگی و اجتماعی است و تأثیری که بر جامعه ایران دارد. به نظر می‌آید هنجارهایی که در مورد پوشش، بدن، استانداردهای زیبایی، رابطه بین زن و مرد، مرئی بودن زن و مرد یا بخش‌هایی از بدن و بسیاری چیزهایی از این قبیل وجود دارد، با سرعت زیادی در حال تغییر است. از این نظر، بیوتی بلاگرها بیشتر از آنکه عامل اصلی این تغییرات باشند، نقش کاتالیزور را ایفا می‌کنند.

سراب‌شهر «خارج»، نشانه‌ای از یک بحران عمیق‌تر است: بحران فقدان یک «پروژه ملی» الهام‌بخش. جامعه‌ای که روایت کلان، جذاب و مشترکی برای آینده خود نداشته باشد، به طور طبیعی به روایت‌های دیگران پناه می‌برد.

نمونه‌هایی از تجربه‌های موفق در برنامه‌هایی مثل اردوهای جهادی دانش‌آموزی، تشکل‌های مدارس، کانون‌های فرهنگی مساجد و... وجود دارد که در عمل نشان داده‌اند اگر نوجوانان با نگاه مشارکتی دیده شوند، می‌توانند مسئولانه، خلاقانه و مؤثر عمل کنند. این تجربه‌ها نوجوان را از وضعیت «موضوع تربیت» به تعبیر شما به «سوژه فعال» ارتقاء داده‌اند. اما مسئله اصلی این است که این نمونه‌ها، بیشتر استثنا هستند تا قاعده.

اکنون مسئله شرکتی مانند «لئوناردو» مطرح است که ایتالیا را به سومین تأمین‌کننده تسلیحات برای جنایات جنگی اسرائیل علیه مردم فلسطین، لبنان، سوریه و اکنون دیگر ایران تبدیل کرده است؛ و این در حالی‌ست که بخش بزرگی از مردم ایتالیا اعتقاد دارند که این فلسطینی‌ها هستند که باید مورد حمایت تسلیحاتی و نظامی قرار بگیرند؛ چراکه آنها تحت اشغال نظامی بوده‌اند و این حق آنهاست که علیه اشغال نظامی مبارزه مسلحانه کنند.

مسئله من تربیت سیاسی در رسانه است. مسئله من مسئله فهم از انقلاب اسلامی است. ما در این چهل سال، روایت‌های مختلفی از امام برای نوجوان و غیرنوجوان داشتیم. در این باره یک جمعی با حضور بزرگواران این مسئله شکل دادیم و به این جمع‌بندی رسیدیم که مسئله نوجوان، الان این‌گونه نیست که امام خمینی (ره) را نمی‌شناسد یا به آشنایی‌زدایی از امام نیاز دارد؛ بلکه امام خمینی (ره) «میمی» را می‌شناسد که مثلاً اطلاعی از او ندارم و به او هیچ حسی هم ندارم.

نمایش زیبایی‌شناسانه حاشیه‌نشینی، حاشیه را تبدیل به زائده شهر می‌کند و زمانی که این اتفاق بیافتد، ناخودآگاه نقد از بین می‌رود، چرا که صورت مسئله را پاک می‌کند برای مثال در فیلم «مغزهای کوچک زنگ‌زده» آن محله با خاک یکسان شد. اما شاهد برگشت آدم‌ها این بار به متن شهر هستیم.

شاید بتوان بنیادی‌ترین علت برای پیدایی پدیده اپوزیسیون تکرارشونده را فقدان پایگاه اجتماعی ارگانیک دانست. این اپوزیسیون‌ها اغلب به دلیل ناتوانی در ایجاد یک پایگاه مردمی گسترده و فراگیر در داخل کشور، به دنبال یک نیروی خارجی به‌عنوان «کاتالیزور» یا «اهرم فشار» می‌گردند.

یکی از راه‌های کلیدی برای مشارکت نوجوانان، درگیرکردن آن‌ها با مسائل واقعی جامعه از طریق فعالیت‌هایی مثل تولید رسانه است. وقتی نوجوان را در فرایندهایی مثل پژوهش، نویسندگی، تولید محتوا، یا حتی بازخوردگیری درگیر کنیم، او را مسئله‌مند و کنشگر بار می‌آوریم. رسانه بستری جذاب است که می‌تواند طیف‌های مختلف نوجوانان را جذب کند؛ به‌ویژه اگر از صفر تا صد (از انتخاب سوژه تا انتشار) در آن نقش داشته باشند.