امام خوش‌زبانی و خوش‌برخوردی را نه یک توصیه اخلاقی ساده، که یک استراتژی حساب شده و دو لایه معرفی می‌کند. جامعه‌ای که بر محبت و گرمی استوار است، استحکام درونی پیدا می‌کند و اعضایش پناهگاه روحی یکدیگر می‌شوند.

ما برای رسالتی برانگیخته شده بودیم. دنیای من با فیلسوفان گره خورده بود، بحث‌های خیابانی و نیاز به فراگرفتن ماتریالیسم تاریخی و دیالکتیک هگلی برای جوانی که حالا سودای دینداری هم داشت ضرورت‌های جدیدی پیش پایم نهاده بود. ماتریالیسم تاریخی روح زمانه بود.

با تحلیل توحیدی - میدانی شرایط جنگ ۱۲ روزه می‌توان گفت که اتصال و تقویت کانال «معنویت - انسجام اجتماعی» توانست ضعف یا فقدان وجود مؤثر سایر بازو‌های تحقق عدالت اجتماعی را جبران و وجهه سلبی عدالت اجتماعی - مبارزه با طاغوت - را متمایز و متجلی کند.

گروهی از نیروهای جوان، پرانرژی و انقلابی - که باید موتور محرکه این پروژه تمدن‌سازی باشند - به شکلی ناخودآگاه در حال تمرین و تکرار الگویی از رفتارند که درست در تقابل با «شهروندِ تمدن‌ساز» قرار دارد؛ الگویی که می‌توان آن را «پاورقیسم فرهنگی» نامید؛ نوعی زیست حاشیه‌ای که به‌جای آفرینش و میدان‌سازی، انرژی خلاق را در واکنش‌های آنی، انفعالی و تخریبی فرسوده می‌کند

نتایج نظرسنجی‌ها به وضوح نشان می‌دهد که اسرائیل در سطح بین‌المللی با تصویر منفی گسترده‌ای مواجه است و اعتماد جهانی به رهبران آن، به‌ویژه نتانیاهو، بسیار پایین است. همزمان، در داخل اسرائیل نیز تردید‌ها درباره امکان دستیابی به صلح پایدار با فلسطینی‌ها و احترام جهانی به اسرائیل افزایش یافته است.

جامعه در «وضعیت پیشاگفتمانی» به حیات خود ادامه می‌دهد و مکانیسم‌های بقا و همبستگی اجتماعی را پیش می‌برد، اما این مکانیسم‌ها در گفتار علمی رایج جایگاهی ندارند، زیرا قلمرویی که باید آنها را به گفتار درآورند یعنی «سیاست»، «هنر» و «علم» نتوانسته‌اند ارتباط ارگانیک با این وضعیت برقرار کنند و گفتارشان به «هذیان» بدل شده است.

بخش اساسی و روی زمین ذهن دشمن صهیونی، برای مؤثر شدن راهبرد تقابل، فرونشست اعتماد ملی و سرمایه اجتماعی نظام اسلامی است. از این رو، همان‌طور که سالیان مدید است این سناریو با قدرت و هزینه نسبتاً بالا توسط رسانه‌ها و تریبون‌های دشمن پی‌گیری شده تا روی زمین جبهه مقابل، حمایت و پشتیبانی و انسجام و اتحاد مردمی بی‌ثمر و خنثی شود.

شکی نیست که علوم انسانی در زمان حاضر، شأن خود را در جامعه ما ندارد و نسبت به علوم پزشکی، علوم مهندسی و علوم پایه از رونق بسیار کمتری برخوردار است؛ درحالی‌که به دلایلی این علوم نقش مهمی در اعتلای جامعه اسلامی ما دارند.

علوم عقلی نیز در اسلام پدید نیامد، مگر پس از عصری که دانشمندان و مؤلفان آنها متمیز شدند و کلیه این دانش‌ها به‌منزله صناعتی مستقر گردید و بالنتیجه به ایرانیان اختصاص یافت و تازیان آنها را فرو گذاشتند و از ممارست در آنها منصرف شدند و به جز ایرانیان عربی‏‌دان، کسی آنها را نمی‌‏دانست... از ملت‌های پیش از اسلام، بیش از همه دو قوم بزرگ به علوم عقلی (فلسفه) توجه داشته‏‌اند و آنها ایرانیان و رومیان بوده‌‏اند

باید میان «غرب» برآمده از نگاه‌های فلسفی فیلسوفان و «غرب» برآمده از نگاه‌های سیاستمداران تفاوت قائل شد و هر یک را به سهم خود ارزیابی کرد. از این منظر، سیاستمداران امروز غرب که سردسته آنها دونالد ترامپ است، با رفتارهای خود در بخش‌های مختلف جهان، از جمله در غزه، رفتارهایی غیرانسانی بروز می‌دهند، خشونت می‌ورزند و به راحتی آدم می‌کشند.