فلسفه از دیرباز جولانگاه ایرانیان بوده و آنها در این عرصه به معنی واقعی درخشیده‏‌اند؛ چنان‌که می‏توان ادعا کرد اگر از فلسفه اسلامی، سهم ایرانیان را حذف کنند، چیزی باقی نمی‏ماند؛ چرا که با توجه به حمله گسترده غزالی و بعد‌ها درگذشت ابن‌رشد اندلسی در ۵۹۵ ق بساط فلسفه از جهان اسلام برچیده شد و کسی در این میدان نماند؛ اما بنا به دلایلی خوشبختانه در ایران تا حال حاضر پرفروغ و شاداب به‌جا مانده است.

اسرائیل سه هدف اصلی را دنبال می‌کرد؛ اول حذف یهودیان مخالف صهیونیسم، دوم ترور فلسطینی‌ها برای ایجاد رعب و فرار اجباری آنان و سوم مقابله با مقامات انگلیسی. نکته قابل‌تأمل اینجاست که بسیاری از رهبران بعدی اسرائیل مانند مناخیم بگین که جایزه صلح نوبل را دریافت کرد، پیشینه‌ای آشکار در تروریسم داشتند.

هنوز جایگاه اسلام در تعیین هویت ایرانی مشخص نشده و متقابلاً از نقش ایران در تشکیل و برپایی تمدن اسلامی پرده‌برداری نگردیده است. هنوز عده‌ای از کنار هم نشستن این دو واژه به هراس می‌افتند و روی ترش می‌کنند و هنوز برخی پذیرش و دلبستگی به یکی از آنها را مستلزم به حاشیه راندن دیگری می‌دانند.

پیوند اجتماعی در جهت آفرینش یک جامعه زبانی عمل می‌کند و به این ترتیب شاید بعضی ویژگی‌های زبان مشترک را بر سیمای آن حک کند. جامعه زبانی نیز برعکس تا حدودی تشکیل دهنده وحدت قومی است. به طور کلی می‌توان گفت که وحدت قومی برای توجیه یک جامعه زبانی کافی است.

واقعیت آن است که علوم انسانی ما دچار مرگ مغزی شده است. یعنی ISIزدگی و انحرافی که بنیانگذار ISI در حوزه علوم انسانی کشور انجام داد، باعث رسیدن به وضعیت امروز شده است.

سرمایه اجتماعی باید نه صرفاً در برنامه‌های توسعه، بلکه در سیاست‌های روزمره و نگاه فرهنگی مسئولان مورد توجه قرار گیرد. جامعه‌ای که اعتمادش را از دست بدهد، دیگر نه مشارکت می‌کند، نه همراه می‌شود، نه حتی گوش می‌دهد.

آنچه در انقلاب مشروطه در عمل تحقق پیدا کرد چیرگی گفتمان آزادی‌خواهی بر عدالت‌خواهی بوده و در واقع آزادی محور اصلی و مبنا بوده و در هسته مرکزی آن قرار داشته و عدالت در ذیل آن. اما در انقلاب اسلامی برعکس شد یعنی عدالت در هستۀ کانونی انقلاب قرار گرفت و آزادی در حاشیۀ آن

پس از مواجهه ایرانیان با تمدن جدید و تحولات فکری و اجتماعی ناشی از آن، شاهد شکل‌گیری انسان جدیدی در جامعه ایران هستیم؛ انسانی با نگرش‌ها و مفاهیم نوین که دیدگاه او تفاوتی اساسی با انسان ایرانی پیش از این تحولات دارد.

فلسفه تربیت، اگر بخواهد پاسخگوی مسائل واقعی جامعه باشد، باید از اخلاق فردی فراتر رود و با پرسش‌های سیاسی گره بخورد. تنها در این صورت است که می‌توان از دل اندیشه تربیتی، سیاست‌هایی استخراج کرد که نه‌تنها مؤثر و عادلانه‌اند، بلکه در خدمت تقویت بنیادهای مردم‌سالاری، همبستگی اجتماعی و زیست جمعی معنا‌دار قرار می‌گیرند.

یکی از دلایل اصلی ناکامی نهضت مشروطه، گسست و فاصله فزاینده میان نخبگان و بدنه اجتماعی بود که از ابتدا تا پایان انقلاب دیده می‌شد. این شکاف نه تنها میان نخبگان و مردم، بلکه در درون خود نخبگان نیز وجود داشت؛ از جمله میان روشنفکران سکولار و نخبگان دینی و همچنین میان فقهای مشروطه‌خواه و مشروعه‌خواه.