از يک جهت سبک و شيوه زندگي در دوران جهاني شدن مصرف! که من از آن به گلوباليزيشن مصرف گرائي ياد مي کنم از جمله مهمترين مسايل درعلوم اجتماعي و مطالعات فرهنگي است اما غلبه و شيوه و سبک زندگي مصرفي کنوني صرفاً يک مسئله قابل بحث و تحقيق در مراکز علمي – فرهنگي نيست؛ بلکه خطر بزرگي براي آينده فرهنگ ها و سست شدن بنياد انسانيت و سرايت آشوب در همه چيز و همه جا و حتي در شيوه زندگي گسترش يافته کنوني است. يعني وقتي شيوه زندگي را بدون باطن و هسته آن در نظر آوريم در حقيقت يک مسئله خطير انقلاب اسلامي سهل انگاشته مي شود که با بعضي دستورالعمل هاي ساده مي توان از گسترش سبک زندگي غربي و جهاني جلوگيري کرد.

مقاله پیش رو تلاشی در جهت مفهوم شناسی و شناخت زمینه‌های فکری فلسفی سبک زندگی اسلامی و سبک زندگی غربی است و تلاش می‌کند با معرفی و تبیین شاخصه‌های گفتمانی سبک زندگی غربی و سبک زندگی اسلامی، در جهت تبیین و فهم یکی دیگر از کلیدواژه‌های مطرح شده توسط امام خامنه‌ای در دهه چهارم انقلاب اسلامی حرکت کند. تلاشی که با تبیین نقاط نزاع گفتمانیِ مواجهه گفتمان انقلاب اسلامی با گفتمان غرب، یکی از مولفه‌های ضروری در راستای گفتمان سازیِ «سبک زندگی اسلامی» در جامعه ایرانی را تامین می‌کند.

در فرهنگ اسلامي و شيعي همواره فرصتهاي بي نظير و مقاطع ويژه اي وجود داشته و دارد که گفتمان و فرهنگ اسلامي و قرآني بر گفتمانهاي رقيب غربي و آمريکايي و فرهنگ ماترياليستي حاکم بر دنيا تفوق پيدا کرده و فرصت بروز و ظهور مي يابد و در شرايطي که بسياري نااميد از استمرار گفتمان ناب انقلاب اسلامي هستند.