رهبر معظم انقلاب اسلامی به مسئله حضور همه افراد و ظرفیت‌های تمام مردم برای آمدن در فعالیت‌های جهادی اشاره می‌کنند تا سرانجام از محل ترویج آن به یک گفتمان حول فعالیت جهادی تبدیل شود؛ با آمدن همه ظرفیت‌های قشری مردمی برای خدمت و فعالیت جهادی، کشور به اهداف آرمانی کلان انقلاب اسلامی شامل بسیج ده‌ها میلیونی دست پیدا می‌کند که رسیدن به این نقطه در مسیر جریان بالفعل است.

بخشی از رونق سینما در دهه ۶۰ مربوط به سینمای جنگ بود فیلم‌های جذابی با این موضوع برای مردم ساخته شد که با استقبال هم مواجه شد. حتی به خاطر دارم سال ۶۶ «بلمی به‌سوی ساحل» را که عید نوروز اکران کردیم، با این وجود با استقبال روبرو شد با اینکه ما معمولا عید نوروز اصلا فیلم جنگی اکران نمی‌کردیم؛ ولی چون حال و هوای مردم با جنگ گره خورده بود، این مدل سینما جواب می‌داد. یعنی درک درست و به موقع شرایط روز و تولید فیلم با همان موضوع، می‌تواند به جذب مخاطب کمک کند.

کلمه «گذشته» و مفهوم آن در ذهن مخاطبان ایرانی فعال است و هر چیزی که بین حال حاضر و گذشته ارتباط برقرار کند؛ برای آن‌ها جذابیت دارد. از همین رو سریال‌های تاریخی جذابیت زیادی برای مخاطبان ایرانی دارند و شاید روی مخاطبان ایرانی نسبت به مخاطبان در سایر کشور‌ها تاثیرات بیشتری بگذارند. همچنین غنای تاریخی ایران و میراث فرهنگی به جای مانده در حوزه‌های مختلف باعث پیوند تنگاتنگ با دوره‌های تاریخی گذشته است.

کارگردان یک فیلم سیاسی به دنبال نشان دادن مسائلی است که یا مستقیماً به سیاست ارتباط پیدا می‌کنند و یا در هر حال به نحوی با سیاست ارتباط دارند. با سیطره دولت مدرن، دیگر شاید کمتر عرصه‌ای باقی‌مانده باشد که از سیاست تأثیر نگرفته و یا با آن بدون ارتباط باشد. پیوند دو کلمه «سینما» و «سیاست» تقریباً عبارت هنر برای هنر را که ممکن است عقیده برخی باشد؛ خنثی می‌کند.

ممیزی‌های فراوان ارشاد، آمدوشد‌های بی‌دلیل و سن بالای ما که دیگر مانند گذشته توان و انرژی برای این صحبت‌ها را نداریم. خیلی از تهیه‌کنندگان که سالی سه چهار اثر تولید می‌کردند، دیگر توان سابق را ندارند و هزینه تولید فیلم هم واقعاً در مقایسه با گذشته بالا رفته است. اگر هم قرار باشد که حرف نو و درباره اتفاقات روز جامعه فیلم بسازید، که جلوی اکران شما گرفته می‌شود. عده‌ای دیگر هم به سراغ ساخت فیلم‌های کمدی و طنز می‌روند، چون فیلم کمدی تاریخ‌مصرف خاصی ندارد، ولی برخی فیلم‌های دیگر باید در همان موقع خاص اکران شوند وگرنه دیگر برای مخاطب بی‌معنا می‌شوند.

متاسفانه به سینما، انیمیشن و برنامه‌های کودک و نوجوان با برچسب «بچه بازی» نگاه می‌شود و در بهترین حالت، نگاه تهیه کننده، نویسنده و کارگردان‌ها به جشنواره کودک همواره سکوی پرتابی برای سینمای بزرگسال بوده است.

در سکانسی که مادر تک و تنها در اتاقی با تابوتی روبه‌رو شده است. از نمای بالا سوژه‌ی آسیب‌پذیر، مادر را می‌بینیم که بی‌تابی امانش را بریده. ناگهان پرچم روی تابوت را کنار می‌زند. شوکه می‌شود. با یک جسد کوچک کفن‌پیچ‌شده روبه‌رو است. جوان رشیدش به اندازه‌ی یک نوزاد شده. چندپاره‌استخوان را همچون نوزادی به بغل می‌کشد. صدای ناله‌ی مادر و شروه‌ی محلی‌ای در هم تنیده می‌شود که «ننه از دشت بیابون کی میایی.. دوتا چشمم نمی‌دن روشنایی»...

در جشنواره ایندین فست آمریکا (آبان ۱۳۹۸)، جایزه بهترین فیلم تکنیکی و هنری از منظر داوران به «نرگس مست» تعلق گرفت. در اختتامیه چهارمین دوره جشنواره لیفت ایندیا فیلموتساو (دی ماه ۱۳۹۹) که در شهر لوناولای هندوستان برگزار شد نیز «نرگس مست» توانست دو جایزه مهم را از آن خود کند. یکی جایزه بهترین موسیقی فیلم بلند با آهنگسازی مجید درخشانی و دیگری جایزه ویژه هیأت داوران که به کارگردان فیلم یعنی جلال الدین دری اهدا شد.

فیلم‌های هندی با ویژگی‌های خاصی که داشتند و همچنین سرمایه قابل توجهی که از آن‌ها حمایت می‌کرد، توانستند به بسیاری از نقاط جهان از جمله ایران راه پیدا کنند. اشتراکات فرهنگی قابل توجه میان ایران و هند موجب شد تا جهان سینمایی آن‌ها نیز دست کم در بازنمایی و ترسیم محتوایی اثر و درون مایه و مضمون آن به هم نزدیک و شبیه شود و این مسأله امکان همذات پنداری بیشتر مخاطبان ایرانی با فیلم‌های هندی را در نسبت با سینمای هالیوود فراهم کرد.

در بسیاری از شهر‌های کشور حتی یک سالن سینما وجود ندارد. در حال حاضر ۸۵ درصد فروش سینمای ایران تنها در ۲۰ پردیس سینمایی رقم می‌خورد! اصلا ما درباره چه چیزی صحبت می‌کنیم؟ مگر ما تبلیغات سراسری برای سینما داریم؟ پس ما با یک سینمایی سر و کار داریم که دستش در جیب مخاطب نیست و دراین حالت ضرورتی برای خودش نمی‌بیند که مخاطب را سرگرم کند و نتیجه همینی می‌شود که شما مشاهده می‌کنید. این سینما چه نیازی به مردم دارد؟