جایگاه فراموش‌نشدنی تختی در جامعه‌ی ایران نه به‌خاطر این رکوردهای موقتی و قدمت پانزده‌ساله، نه به دلیل چهار بار حضور در آوردگاه المپیک و نه به لحاظ مدال‌های رنگارنگ بر سینه‌ی او، که هیاکل بهتر و روکارتری نسبت به تختی هم در ورزش کشتی پیدا می‌شدند. اصل ماجرا مدال‌های روی سینه‌ی تختی نبودند، درون سینه‌ی او بود‌.

جالب است که در روزنامه نگاری صلح این موضوع مطرح می‌شود که عینیت گرایی یعنی روایت آنچه هست، ولی معمولا تحقق پیدا نمی‌کند! مثلا پیرامون یک موضوع واحد، خبرگزاری‌های مختلف داخلی و خارجی هرکدام به گونه‌ای به روایت موضوع می‌پردازند که ممکن است زاویه دید آن‌ها در بسیاری مواقع خلاف یکدیگر نیز باشد.

اینکه همه بخواهند به دانشگاه بیایند اشتباهی است که داریم انجام می‌دهیم. یعنی همه راه‌ها را مسدود کردیم و دانش‌آموزان فقط می‌توانند به دانشگاه بیایند؛ پس آن موقع آموزش عالی برای همگان در نظر گرفته شده در حالی که همه علاقه ندارند. در نتیجه آموزش عالی واقعا باید آموزش عالی با «ع» باقی بماند نه این که تبدیل شود به آموزش عالی با «الف» یعنی آموزش ابزاری.

آدم باید کار داشته باشد که بتواند زندگی کند؛ اما این کف نیاز‌های ماست نه سقف نیاز‌های ما. دانشجویان متعدد خود من بیکارند؛ اما ما می‌خواهیم عنوانی سردر دانشگاه بزنیم و آن باید فاخر باشد و نشان دهنده روح این کار، آیا روح دانشگاه ما کارآفرینی باید باشد؟ یعنی ما افرادی را آماده کنیم که بتوانند بروند و شغل داشته باشند؟ این خیلی سطح نازلی است و چه افتخاری در آن است؟

فرسایش سطح آموزشی آمریکا درنهایت جایگاه جهانی این کشور را تضعیف خواهد کرد و آمریکا وزن اقتصادی، سیاسی و نظامی کمتری برای دفاع از منافع خود و حفظ معماری اقتصادی و امنیتی کنونی خواهد داشت.

وقتی خواستیم دانش را اسلامی کنیم با یک بن‌بست‌ها و ابهاماتی هم در این تغییر روبرو بوده و هستیم. این تصور که انگار ما خیال می‌کنیم باید محتوای این دانش‌ها را از اسلام تهیه کنیم و در اختیار بگذاریم، مثلا اگر دانش مدیریت است باید ببینیم اسلام در باب مدیریت چه گفته و این‌ها را استخراج کرده و بعنوان متن علم بیاوریم، کتاب و جزوه کرده و تدریسش کنیم؛ مثل جامعه شناسی اسلامی یا روانشناسی اسلامی و به همین ترتیب رشته‌های دیگر. انگار دین می‌خواهد محتوای علم را ارائه کند؛ ولی این ما را با مشکلاتی روبرو می‌کند.

حقیقت امر این است که مطالبه گری نسل جدید را ما مدیون همین انتقال ارزش‌ها و تجربیات انقلاب می‌دانیم، به‌هرحال از ویژگی‌های بارز انقلاب ما مقوله مطالبه گری آن بوده که ما آن را در دهه هفتادی‌ها و هشتادی‌ها می‌بینیم؛ در بعضی از جنبه‌ها اگر بخواهیم صادقانه صحبت کنیم حداقل برداشت خود من این است که بچه‌های دهه هفتادی و هشتادی شاید اخلاقی‌تر از حوزه‌های دیگر بوده‌اند.

در مورد اینکه تلقی نسل دهه هشتادی و نودی ما چگونه است، ما در این نسل هم انقلابی داریم، هم نسل دومی یعنی مباشر داریم و هم نسل مقلد و هم منهدم‌کننده؛ که سطح این هم‌بستگی به آمار جمعیتی بستگی دارد، اما علیرغم اینکه ظاهر نشان می‌دهد نسل دهه هشتادی‌ها ممکن است کمتر انقلابی شده باشند من این اعتقاد را ندارم.

باید به نسل جدید دهه هشتادی بیاموزید که مساله مسئولیت‌پذیری نسبت به خود، محیط پیرامونی، برادر و یا همسر تو مساله خیلی مهمی است، فکر می‌کنید مساله مهم انقلاب اسلامی این‌ها نبود، این‌ها مسائل خیلی مهمی بود که ما در خانواده ایرانی و اسلامی داشتیم و از دست داده‌ایم.

ما در بیان اخبار و تحلیل حوادث سیاسی و اجتماعی چندان موفق نبوده‌ایم و همین قضیه موجب گسترش آسیب‌های نوپدید مانند عرفان‌های کاذب، مواد مخدر جدید و... در بین نسل‌های جوان و جوان‌تر شده است؛ باید به این معیار توجه داشت که نسل‌های امروز بیش از هرچیزی به نشاط منطقی و مجاز احتیاج دارند.