گشت ارشاد

حکومت دینی، ماشین اجرای احکام نیست. حکومت دینی مجرای جریان سیاست دینی است. تلقی امروز ما آن است که حکومت، ماشین اجرای احکام است. گویی که ما تعدادی از احکام پراکنده و جزئی داریم که باید همه را اجرا کنیم. حکومت دینی دستگاهی است که اینها را اجرا می‌کند. از دل این رویکرد فعلی، قواره کلی بیرون نمی‌آید. سیاست در این طرح، به ماشینی بی‌روح و بی‌معنا تجزیه می‌شود.

مشکل ما این است که جامعه از انسجام کافی برخوردار نیست. به دلیل این که ما بین فقه به‌مثابه فقه و فقه به‌مثابه قانون دررفت‌وآمدیم. مثلا فرض کنید پلیس هم مامور حفظ قانون و هم مامور حفظ شرع است و این جا پلیس اذیت می‌شود، مثلا وزیر هم مامور حفظ قانون و هم مامور حفظ فقه است و باز هم اذیت می‌شود و... این شکاف دائم توسعه پیدا می‌کند.

در عفاف هم من از همین صحبت کردم؛ باید آنقدر مرز‌های قانونی را برای عرصه‌های زندگی توسعه دهیم که مدل‌های مختلف زندگی در آن تعریف شود. در حالی‌که مدل‌های زندگی از خط کلی بیرون نزند. در عین حال احساس خفگی به اقشار مختلف دست ندهد. حکمرانی فرهنگی درست و قانون گذاری فرهنگی درست این است که مرز‌های اجتماعی فرهنگی در عرصه‌های مختلف زندگی هم از حیث سیاست‌گذاری و هم از حیث قانونی توسعه داشته‌باشد.

آموزش و پرورش هم برای حیای بچه‌ها کاری نکرده و نتوانسته است سبک زندگی عفیفانه را نهادینه کند. وزارت آموزش عالی هم وقتی جوانی وارد دانشگاه می‌شود، همه چیزش غارت می‌شود تا یک مدرک بگیرد، البته قصد سیاه‌نمایی ندارم و زحمت‌های انجام‌شده را نادیده نمی‌گیرم، اما باید نگاه جامعی به مسائل داشت. وقتی این همه شبکه ماهواره‌ای علیه جمهوری اسلامی تجمیع شده‌اند، چرا ما مقابله نمی‌کنیم، چطور وقتی یک پهپاد دشمن بالای آسمان ایران دیده می‌شود، قرارگاه خاتم‌الانبیا با جدیت مقابله می‌کند تا دشمن به خودش جرئت تهاجم ندهد، اما وقتی بمباران بی‌حیایی می‌شویم، کار جدی انجام نمی‌دهیم.

دوستدار درباره طرح «چهارشنبه‌های طلایی» می گوید: ما برای زنان و دخترانمان در فعالیت های میدانی طرح و ایده خاصی نداشتیم اما با این کار حوزه فعالیت میدانی بانوان ما افزایش پیدا کرده است و نگاه زنان محجبه ما از چاردیواری بسیج و کانون های فرهنگی به کف میدان و در بطن جامعه بودن تغییر پیدا کرده است و ارتباط مستقیم و چهره به چهره با گروه های دیگر جامعه دستاورد بزرگی است.