پایگاه تحلیلی سدید

فرهنگ و هنر - تئاتر و نمایش
آرام آرام دچار انقطاع فرهنگی شده‌ایم
در گفتگو با علیرضا قاسم‌خان، نویسنده و کارگردان عنوان شد؛
قاسم خان می‌گوید: تکیه دولت بخش ارزشمندی از میراث فرهنگی ما ایرانی‌هاست. سه واقعه مهم تاریخی در این تکیه اتفاق افتاده. نخست این‌که مجلس مؤسسان در تکیه دولت تشکیل شده که طی آن سلسله قاجار به پهلوی تغییر کرده است. دیگر آن‌که اولین مجلس سربازگیری در تکیه دولت تشکیل شده. یعنی روش جدید سربازگیری یا «بنیچه» در این تکیه شکل گرفته و دیگر آن‌که در دوره ناصری سکه‌های واقعی را از تقلبی جدا می‌کردند که مجلس آن در تکیه دولت برگزار می‌شده است.
بین طنز، لودگی و هجو یک مرز باریک است
تجربه نگاری پیرامون وضعیت امروز آثار نمایشی طنز در ایران در گفتگو با حسین رفیعی؛
باید بدانیم طنز الزاما آن چیزی نیست که شاید مخاطب همیشه از طنازان و فعالان عرصه طنز توقع دارد. طنز این نیست که شما حتما پای تلویزیون بنشینید و با دیدنش قهقهه بزنید، طنز آن چیزی نیست که حتما باید شما را بخنداند. بله؛ کار‌های طنز باعث خنده و انبساط خاطر هم می‌شوند، ولی ما باید بدانیم بین طنز، لودگی و هجو یک خط باریک است که به سلیقه بیننده‌ها و نوع نگاه آن‌ها به مقوله طنز برمی‌گردد.
تئــاتر هنر صلح است
شاهرخی کارگردان نمایش «توراندخت» عنوان کرد؛
شاهرخی در این گفتگو تجربه کار با هنرجویان تئاتر را این‌طور توصیف می‌کند: «تمام تلاش ما این است که شناخت درستی از تئاتر به هنرجو‌ها ارائه بدهیم و این مسأله را برایشان جا بیندازیم که تئاتر جای معروف شدن و پولدار شدن نیست. تئاتر یک شیوه و راه برای زندگی است و شما وقتی واردش می‌شوید مثل یک راه عرفانی باید در تعالی روح‌تان قدم بردارید و با خودتان و جهان به صلح برسید. به همین علت می‌گویند تئاتر هنر صلح است.
حامی نمایش‌های دفاع مقدسی هستیم
کاظم نظری مطرح کرد؛
مدیرکل هنر‌های نمایشی با اشاره به اجرای ۷ اثر با موضوع جنگ تحمیلی، مدافعان حرم، شهید سلیمانی و بسیج در جشنواره تئاتر شهروند، دفاع مقدس را از مضامین مورد توجه در جشنواره‌های تئاتری دانست.
مرگ‌اندیشی به جای مرگ‌هراسی
گفتگو با نادیا فرجی نویسنده، کارگردان و بازیگر نمایش «یه روز دیگه»؛
نادیا فرجی گفت: مرگ چیزی است که ما به عنوان آدم‌های واقعی در زندگی بار‌ها با آن روبه‌رو شدیم و به آن فکر کردیم. مرگ‌هراسی و مرگ‌اندیشی چیزی است که هر روزه به صورت خودآگاه و ناخودآگاه درگیرش هستیم. نمایش چیزی نیست جز بازسازی اتفاق‌های واقعی روی صحنه به شیوه‌های اجرایی مختلف در نوشتار و اجرا. چون چیزی است که وجود دارد و جزئی جدایی‌ناپذیر از زندگی است.
جشنواره فیلم کودک متعلق به مخاطب است نه ارشاد
در گفتگو با حامد جعفری تهیه‌کننده انیمیشن مطرح کرد؛
جعفری بر این باور است که جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان در درجه اول متعلق به مخاطبان اصلی آثار یعنی کودکان و نوجوانان است و در درجات بعد این جشنواره متعلق به فیلمسازان و اهالی سینمای کودک و منتقدان و رسانه‌های فعال در این عرصه است، یعنی جشنواره هم متعلق به کسانی است که به عنوان مخاطبان این حوزه را دنبال می‌کنند و هم کسانی که در این حوزه تولید محتوا می‌کنند، این‌ها صاحبان اصلی جشنواره هستند.
کیفیت انیمیشن ایرانی برای همه دنیا جذاب است
در گفتگو با تهیه‌کننده انیمیشن «پسر دلفینی» مطرح شد؛
محمد امین همدانی گفت: من با هر کدام از طرف‌های خارجی که گفتگو داشته‌ام، تأکید کرده‌اند که کیفیت تولیدات ایرانی فوق‌العاده است. بچه‌های ایرانی از نظر کیفیت و هنر تولیداتی دارند که برای همه دنیا جذاب است، اما تولید انیمیشن صرفاً این لایه نیست. ما لایه‌های دیگری در کار داریم که سخت‌افزاری است. بخش فیلمنامه و نوع روایت را داریم. بحث دانش آکادمیک و مطالعات تخصصی را داریم. مشکل ما در تولید انیمیشن ایرانی این است که داستان و روایت مناسبی نداریم.
می‌خواهیم شیرینی معنویت را به مردم بچشانیم
دبیر جشنواره «صاحبدلان»:‌
دبیر دوازدهمین دوره سراسری تئاتر «صاحبدلان» گفت: معنویت گمشده امروز بشریت است. اگر ما شیرینی معنویت را به کام اصحاب فرهنگ، فضیلت و مردم بچشانیم، قطعاً نتیجه پرباری خواهد داشت.
تئاتر پدر ندارد!
وضعیت امروز تئاتر در گفتگو با حسن دادشکر، کارگردان با سابقه تئاتر کودکان؛
تئاتر صاحب و متولی ندارد، پدر ندارد. کسی را ندارد برایش خرج کند. در حالی که خرج کردن برای تئاتر هزینه نیست بلکه سرمایه‌گذاری است. خواهش من این است که تئاتر را دریابند چون اگر تئاتر در جامعه‌ای وجود نداشته‌باشد، آن جامعه مرده و خاموش خواهدبود، افسردگی و مشکلات روانی بروز خواهدکرد و ما شهروندان خردمند نخواهیم داشت. تمام عشقی که به تئاتر دارم از این بابت است که این هنر تحول ایجاد می‌کند.
تیتر‌های دردسرساز یک خبرنگار
گفت‌وگو با الهام شعبانی، کارگردان نمایش «بی‌چرا زندگان»؛
«بی‌چرا زندگان» داستان روزنامه‌نگاری است که مسائل و حوادث اجتماعی را تیتر ستونش می‌کرده و قصدش این بوده که بتواند با این روش به حل کردن این مسائل کمک کند، اما برخلاف تصور او، تیتر شدن اتفاقات به پررنگ‌تر شدن آن‌ها منجر شده و باعث می‌شود اتفاقات دیگری نیز در پی‌اش رخ دهد. این خبرنگار بر اثر حادثه‌ای از طبقه پنجم ساختمان محل کارش سقوط می‌کند و بر اثر این اتفاق به بیماری صداآزاری مبتلا می‌شود. او درحال‌حاضر در بیمارستان روانی بستری است و صدای تمام کسانی را که تیتر خبرهایش کرده بود می‌شنود؛ کسانی که او را مقصر می‌دانند. نمایش در یک فضای سیال ذهنی می‌گذرد.

مردم‌نگاری انتقادی، فوریت جامعه‌شناختی است!

مشروعیت نزدِ علی چگونه است؟

امام حسین(ع) و چالش بزرگی برای نجات اسلام و هدایت انسان‌ها

آورده‌ای که کرونا برای زندگی‌مان داشت

عاشوراء و انتظار ؛ ارکان هویت شیعی

آموزش و پرورش هم برای حیای بچه‌ها کاری نکرده است

ترس از دست دادن یک فرصت خیالی

خاطرات و مخاطرات قاب‌های ماندگار

جای خالی اشعار فاخر آیینی در مداحی های امروز

مفاهیم فلسفی برای گروه سنی کودک و نوجوان در هنر مغفول مانده است

خشمگین بودن ویژگی زیست در اینستاگرام است!

آیا فرهنگِ ما خشونت را تقدیس می‌کند؟

تعزیه‌های امروزی، شکل سنتی خود را از دست داده‌اند

تأخر فرهنگی چگونه اتفاق می‌افتد؟

آرام آرام دچار انقطاع فرهنگی شده‌ایم

صدای روحانیون به گوشِ مردم نمی‌رسد

سه گانه اسلام فردی، اجتماعی و تمدنی در مواجهه با قدرت

مجموعه تصاویر حسینی مناسب فضای مجازی

هنر خوشنویسی در مسیر نقش آفرینی های جدید

دشمنان اسلام در حال تکثیر نسخه‌های انحرافی و گوناگونی از دین هستند

فراز و فرود‌های شکل گیری نهاد مرجعیت

نقالی قیام روی بوم 

چراغ کتابخوانی در هیئات روشن می‌شود!

قدیمی‌ترین روضه‌های تهران کجا خوانده می‌شد؟

اندک، اما پربار

ادبیات داستانی نوین خاستگاه کلیشه زدایی

ائمه می‌خواستند امام حسین را تبدیل به نماد تشیع کنند

حکایت شیعیان اعتقادی، سیاسی و دوستدار در کوفه

مجازی‌زاده پوشالی!

علیه انقیاد منفعلانه