درآمد

شواهد نشان می‌دهد تزاحم درآمدزایی با ماموریت‌های آموزشی و پرورشی در بهره‌گیری از ظرفیت‌های در اختیار، یک مساله کلیدی است. موضوع و محل درآمدزایی به صورت نرم به مدیران فرهنگی جهت می‌دهد و در اولویت‌گذاری زمانی، دغدغه‌ها و پیگیری‌های‌شان اثرگذار است که البته آنچه به‌طور معمول آسیب می‌بیند، ماموریت اصلی یعنی «تعلیم و تربیت» است!

تمرکز خطرناک ثروت در آمریکا و بسیاری از کشورهای دیگر، تنها یک مشکل اقتصادی نیست؛ بلکه مشکل سیاسی هم هست. تمرکز ثروت به تمرکز قدرت سیاسی تبدیل شده و این امر دموکراسی را تخریب می‌کند.

در سال ۱۳۸۹ که رهبری به‌نوعی حکمی را برای تسهیل تحصیل و زیست اجتماعی و فرهنگی مهاجران صادر کردند، بنا شد حتی کودکان افغانستانی غیرقانونی هم این توانمندی را داشته باشند که مثل کودکان ایرانی امکان تحصیل بیابند. البته دولت وقت به‌خاطر کمبود توان زیر بار این مسئولیت نرفت و این ماجرا تا امروز کش پیدا کرد. یادم هست وقتی بنا شد کودکان افغانستانی در مدارس ایران مشغول به تحصیل شوند، برخی از خانواده‌های ایرانی با تجمع جلوی مدارس به این مسئله معترض شدند!

اغنیا و توانگران میتوانند از عنوانِ "شرالامه" (اشرارِ امت) که پیامبر اکرم (ص) به آنان داده است (شر امتی الاغنیاء ...)، خود را نجات دهند و داخل عنوان "خیرالامه" شوند! اما نسبتِ ما با " اشرارِ امت " (که تعبیری بی سابقه از سوی پیامبر اکرم است و شامل ثروتمندانی میشود که حاضر به انفاقِ مال خود نیستند!)، طبقِ نص آیات و روایات دقیقا باید چگونه باشد!

در موضوع مسائل اقتصادی نیز تکالیفی بر عهده بشر گذاشته شده است که از مهم‌ترین و اساسی‌ترین آن‌ها دو مسئله و پرسش اساسی از کجا آورده‌ای و در کجا مصرف کرده‌ای است. از همین رو بر اساس آموزه‌های قرآن، در قیامت از هر کسی درباره این دو مسئله اقتصادی پرسش خواهد شد و انسان می‌بایست پاسخگوی این دو پرسش الهی باشد.

تنها کار آن‌ها صرفاً تبدیل سرمایه‌ی اجتماعی به نرخی برای تبلیغ است؛ کسانی که در چندسال اخیر موج فعالیتشان به کلونی‌های مجازی ایرانیان در اینستاگرام رسیده و اصطلاحا به آن‌ها بلاگر می‌گویند؛ بلاگر‌ها نوعی سبک زندگی گزینشی را در صفحات خود در برابر دیدگان بقیه قرار می‌دهند که می‌توان آن را سبک زندگی آب‌نباتی نامید.

بحران‌های بیکاری معمولاً چهره‌ای مردانه داشته‌اند. از دوران رکود بزرگ تا بحران مالی ۲۰۰۸ اغلب کسانی که بیکار می‌شدند، مردان بودند. اما بیکاری‌های برآمده از پاندمی جدید، بیشتر از همیشه گریبان‌گیر زنان شده است و در این میان، مادران تنها، بزرگ‌ترین آسیب‌ها را خورده‌اند. بدون مهدکودکی که بچه‌ها را برای چند ساعتی نگه دارد و بدون همسری که در خرید و کار‌های خانه کمک کند، ادامه‌دادن هر نوع شغلی، برای این مادران، تقریباً ناممکن شده است.