به تقلید ازغرب، بعضی احزاب در ایران تشکیل شدند. از آن جا که این احزاب عمدتا توسط روشنفکران شکل گرفتند و براساس تغییرات اجتماعی نبوده و لذا فاقد پشتوانه اجتماعی مشخص بودند، قابل دوام نبوده و از بین میرفتند. دیکتاتوری شاهنشاهی نیزبه تشکل روشنفکران حساس بود و آنها را در جهت براندازی نظام تلقی میکرد. ضمنا برای کسب وجهه بینالمللی احزاب فرمایشی تأسیس کرد.