هوشنگ جاوید
|
متولد سال ۱۳۳۸ در تهران، فارغ‌التحصیل رشته فیلمبرداری و نورپردازی از دانشکده صداوسیماست. وی مدرس و پژوهشگر موسیقی نواحی و اقوام ایران است و از جمله سوابق کاری او می‌توان به مدیریت اجرایی نخستین همایش «منقبت‌خوانان ایران»، مدیریت جشنواره موسیقی «رمضان» در بخش آوا‌ها و نوا‌های قرآنی، مدیریت و تاسیس واحد موسیقی صداوسیمای مرکز کردستان و... اشاره کرد.
|
آخرین مطالب هوشنگ جاوید
وضعیت سنجی جشنواره موسیقی نواحی در گفتگو با هوشنگ جاوید؛
ما با موسیقی نواحی چه کردیم؟!
چند جای کار لنگیده؛ چرا جامعه هنری موسیقی استان‌های ما ناراضی هستند؟ آن‌ها حق دارند، زیرا دولت جمهوری اسلامی هیچ حمایتی از آن‌ها نمی‌کند و عدالت برای هنرمند اقوام معنا ندارد. یکی از ضعف‌های انقلاب ما این است که هیچ بستر جهانی برای افراد برجسته پس از انقلاب فراهم نشده است. مدیران هیچ کاری برای هنرمندان برجسته بومی ایران نکردند.
جریان شناسی موسیقی ایران در قرنی که گذشت/ بخش دوم؛
آنقدر نفی موسیقی کردیم تا ارزش‌ها به ضد ارزش تبدیل شدند
بعد از انقلاب خدماتی به موسیقی مناطق و نواحی انجام شد. یکی از افتخارات من این است که اگرچه وزرای ما در اول انقلاب موسیقی نواحی را نمی‌شناختند، اما امروز وزرای ارشاد ما به لزوم توجه به موسیقی نواحی اهمیت می‌دهند. من امروز از مسئولان می‌پرسم چرا باید فرزندان اساتید دیروز موسیقی نواحی و مناطق همچون پدرانشان در فقر زندگی کنند؟ آنقدر نفی موسیقی کردیم که آتش بیار کار دشمن شدیم.
جریان شناسی موسیقی ایران در قرنی که گذشت/ بخش نخست؛
نفی موسیقی ایرانی باعث شد مسخ موسیقی فرنگی پیش بیاید
چیزی که ما امروز به آن پاپ می‌گوییم در اصل پاپ نیست و یک ملغمه از سبک‌های مختلف است. در زمان فعالیت افرادی، چون پرویز خطیبی آثار ملغمه‌ای ساخته شدند. در دهه چهل "هوشنگ استوار" که درس‌خوانده فرنگ بوده و شناخت کاملی از موسیقی دارد به تولید و پخش چنین آثاری اعتراض کرد و همچنین در آن سال‌ها افرادی که با موسیقی آشنا بودند از رادیو قهر کردند. بالتبع آثار بی‌نظمی از رادیو پخش شدند که کسی دانش نقد آن‌ها را نداشت.
بررسی مفهومی و ماهیتی تئاتر پایداری به قلم هوشنگ جاوید؛
جنگ در صحنه
آنچه که هنر متعهد به دنبال آن است انعکاس واقعیت در همه عرصه هنر‌ها بویژه تئاتر است و بی‌گمان اشکال گوناگونی می‌یابد که به سرچشمه آفرینش هنری آن، ضمن اندیشه به جهان واقعی، به کنکاش درون واقعیت نیز می‌پردازد، تا گوهر اصلی، یعنی منشاء آفرینش هنری را که همانا وجدان و باور آفریننده هنر است را به نمایش عمومی بگذارد.