در بستر پلورالیسم تاریخی، هر دولت و هر مدیری که روی کار میآید، در تلاش است که پروژههای قبلی را یا تخطئه کند یا از اساس متوقف سازد. این انقطاع مزمن و چرخشی در سیاستگذاری، مانع از شکلگیری یک حافظه نهادی قوی برای توسعه میشود. یک سازمان ارگانیسمی باید توانایی یادگیری مستمر داشته باشد، اما در ایران با هر تغییر مدیریتی، چرخه نوآوری و یادگیری از صفر آغاز میشود.