شهر - صفحه 2

همزمان با ورود مدرنیته به ساخت کالبد شهری، اکثر شهرهای ایران آمیزه‌هایی از نفوذ خرده‌فرهنگ‌های بیرونی شده‌اند. در شرایط کنونی، دامنه فرهنگی زندگی مردم از حصار و مرز شهر و کشور فراتر رفته و در اکثر شهرها می‌توان به پیوستاری فرهنگی برخورد کرد که یک سوی آن را کلان‌شهرهای اروپایی و آمریکایی تشکیل می‌دهند.

آقای دیوسالار گفت: دیوارنگاره‌ها، چون روی جدار‌های شهر جلوه دارند، سیمای شهر را تحت تاثیر قرار می‌دهند. متاسفانه در مورد دیوارنگاره‌ها با این آسیب روبه‌رو بوده‌ایم که هر مدیری که آمده فقط تلاش کرده اثر خلق کند و کمیت را بالا ببرد.

احمدی معتقد است اگر در این ارتباط فرهنگی دولت‌ها هم باشند می‌توانند کمک موثری کنند و تسهیل‌گری داشته باشند و می‌گوید: «دولت ایران و افغانستان هم بسیار در این موارد با هم همکاری می‌کنند، اما مثلا کاری که رضا امیرخانی با کتاب جانستان کابلستان انجام داد، توانست روابط فرهنگی دو کشور را بسیار جلو بیندازد و مردم را به هم نزدیک کند. یادم است در همان زمان کتاب در دست مخاطبان افغانستانی می‌چرخید و برایش جلسه‌ها برگزار شد. برای همین است که می‌گویم هنرمندان خیلی می‌توانند در این ارتباط تاثیرگذار باشند و یک‌تنه کار چند مسئول فرهنگی را به دوش بکشند.»

هفته پیش خبر‌هایی با عنوان «تخریب مجسمه میدان حر» منتشر شد که بلافاصله برخی رسانه‌های فارسی‌زبان بیگانه نیز با آب و تاب آن را گسترش دادند. این اتفاق باعث شد که میراث فرهنگی و حتی سخنگوی شورای شهر تهران نسبت‌به آن واکنش تندی نشان داده و از برخورد با بانیان تخریب مجسمه خبر دادند.

صدای قیقاج موتورسیکلت‌ها از چهارراه‌های پررفت‌وآمد و خیابان‌های اصلی گرفته تا کوچه پس‌کوچه‌های باریک و پیچ‌درپیچ به گوش می‌‌رسد. حضور بیش از حد موتورسیکلت‌ها در تهران به یکی از مهم‌ترین معضلات این شهر تبدیل شده است.

حدود ۵ کلبه در دکور «کلبه عموپورنگ» قرار دارد که یکی از آن‌ها رویش نوشته شده: کلبه عموپورنگ! هر کدام از این کلبه‌ها محل سکونت یکی از حیوان‌ها است، برای مثال اولین کلبه برای بافنده است که به همراه تابنده و خواننده زندگی می‌کنند.

محمدرضا سنگری گفت:وجهه پژوهشی نصرالله مردانی کمتر بیان شده است. او تصمیم گرفت شهیدان شاعر را جمع‌آوری کند و برای این کار شهر به شهر سفر می‌رفت و مطالعه می‌کرد تا نامشان را بیابد.

حاشیه نشین اساس‌اش در حوزه فرهنگ است. مثلا کسانی که ما سبک زندگی شان را به رسمیت نمی‌شناسیم حاشیه نشین فرهنگی هستند. ما در جامعه یک دو گانه می‌سازیم: رسمی و غیر رسمی و هر چیزی که غیر رسمی است را می‌رانیم و بعد از همانچه که خود رانده‌ایم، شروع میکنیم به ترسیدن و نالیدن و شاید سرکوب و دیگر برخوردها.

حاشیه نشینی در واقع یک نوع محرومیت از فرصت‌ها و ارزش‌های جاری در میان اقشار مختلف جامعه است. مسئله‌ای که نمی‌توان آن را به یک دلیل پیوند زد. آنچه امروز در میان زندگی شهری یا در جوار آن با نام حاشیه نشینی در جریان است، حاصل و برونداد مشکلات اجتماعی و ساختاری مهمی در نظام سیاستگزاری است.

مطالعه ابعاد مختلف زندگی در نواحی و مناطق حاشیه‌ای و سکونت گاه‌های غیررسمی که از آن تحت عنوان چالش شهری نیز نام می‌برند، از جمله مباحث و موضوعاتی است که در صدر مسایل اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی قرار دارد. مسئله‌ای که در سالیان اخیر به اوج گرفتن ناگهانی، منشاء اثرات غالبا نامطلوبی در اطراف کلان شهر‌های ما شده است. دکتر اسدالله نقدی؛ عضو هیئت علمی دانشگاه بوعلی سینای همدان و استادیار رشته جامعه شناسی، در این نوشتار مروری بر وضعیت حاشیه نشینی، دلایل و زمینه‌های آن در ایران داشته اند.

برابری انسان‌ها در پیشگاه حکومت، یک امر عقلانی است. هر فردی که در سرزمینی زندگی می‌کند، به اندازه دیگر افراد حاضر در آن جامعه، حق زندگی، برخورداری از امکانات و رفاه اجتماعی را داراست. پس نمی‌توان با بهانه‌هایی همچون ضعف بنیه اقتصادی یا سکونت ناگزیر در قسمت‌هایی از خاک وطن، او را از چرخه دریافت خدمات محروم کرد.

فقدان مطالعات و ارزیابی‌های اجتماعی و فرهنگی طرح‌ها و پروژه‌های شهری با توجه به نوع ارزش‌ها و هنجارهای اجتماعی در میان گویش‌ها، اقوام، اقلیت‌های مذهبی و ترکیب‌های جمعیتی متنوع در کشور، موجب بروز تغییرات نامطلوبی در بسیاری از جوامع شهری به‌ویژه شهر‌های بزرگ شده است. از این رو هدف اصلی ارزیابی تاثیرات اجتماعی و فرهنگی حفظ و عدم آسیب رسانی به تنوع فرهنگی جوامع در معرض تاثیر است.