اقتصاد دانش بنیان

کمیته دستمزد شورا‌های اسلامی کار گزارشی منتشر کرده که می‌گوید با این سیاست‌هایی که عزیزان در حیطه مسکن اتخاذ کرده‌اند امید صاحب مسکن شدن که در دنیا استانداردش ۵ سال است، یعنی اگر فردی حقوق و دستمزدش را پس‌انداز کند می‌تواند بعد از ۵ سال صاحب خانه شود، برای کارگر‌های ما براساس آن گزارش به ۱۲۳ سال رسیده است. شدت یاس و سرخوردگی که برای آینده شریف‌ترین مردم این سرزمین این سیاست‌های نادرست ایجاد کرده ببینید چه وضعیتی را دارد.

در ایران بین الگوی «دولت دانش» و «کار دانش» رابطه نزدیک وجود دارد. ما می‌بایست از لحاظ راهبردی همزمان به دولت دانش و کار دانش متکی شویم. دولت دانش باید ساماندهی‌های لازم را با استفاده از سیاست‌های اجتماعی درست در قالب یک الگوی برنامه ریزی شده پیرامون اقتصاد دانش و جامعه دانش اتخاذ و اجرا نماید و کار دانش نیز که متشکل از سرمایه داران و نیرو‌های متخصص ایران است، با دولت همکاری نماید.

سعیدی گفت: نوآوری در سطح محصول و در سطح سازمان و در سطح بازار و... و در سطوح مختلف وجود دارد. اما آنچه در خروجی کار ملاحظه می‌شود و آنچه در پارک‌های علم‌وفناوری و مراکز رشد یا مراکزی که در پازل نوآوری نقش‌آفرینی می‌کنند، دیده می‌شود، خروجی کار نوعی واردات تکنولوژی است، البته آن هم نه آن شیوه‌ای که مثلا در صنایع نظامی و از طریق مهندسی معکوس انجام می‌دهیم، بلکه عمدتا تزریق تکنولوژی‌های غربی در اقتصاد ملی ماست.

تعبیر اقتصاد دانش‌بنیان برای اولین بار توسط اقتصاددانان ارشد اتحادیه اروپا در سال ۱۹۹۴ بکار گرفته شد. در سال ۱۹۹۵ از سوی آنان مدلی معرفی شد بنام مدل "مارپیچ سه‌گانه" که مهم‌ترین عناصر تشکیل‌دهنده اقتصاد دانش‌بنیان را مشخص می‌کرد. آن‌ها معتقد بودند که با وجود مشارکت این سه عنصر می‌توان مسیر اقتصاد دانش‌بنیان و رسیدن به اهداف آن را میسر نمود. این عناصر عبارت بودند از دولت (کل حکومت)، دانشگاه، صنعت (کل فعالیت‌های اقتصادی مانند کشاورزی، پزشکی، کارخانجات و ...)