پایگاه تحلیلی سدید

فرهنگ و هنر - شعر و داستان
جای خالی اشعار فاخر آیینی در مداحی های امروز
باید و نبایدهای شعرهای عاشورایی در گفتگو با حنیف طاهری مداح اهل بیت؛
در شعر نمی‌توانیم فقط به اشک فکر کنیم. در شعر امروز فقط قافیه و ردیف کنار هم قرار گرفته و از هنر و کشفیات شعری خالی است. به همین دلیل بعضی از مداحان عزیز بخصوص آنها که پیشکسوت هستند از ظرفیت شعر امروز بهره نمی‌گیرند و به قول معروف نقشی در ارتقای شعر آیینی امروز ایفا نمی‌کنند و اصولاً تا جایی که من خبر دارم، شعرایی که فاخر می‌گویند، و سنجیده و با صلابت شعر می سرایند با مداحان چندان ارتباطی ندارند و از آن‌سو مداحان هم شعرای خودشان را دارند که بنا بر سلیقه مداح و جلسه مذکور شعر می‌سرایند. در حالی که شاعر آیینی باید شعرش را بگوید، مداح معرفت‌آموزی کند و آن را به مستمع انتقال بدهد.»
ادبیات داستانی نوین خاستگاه کلیشه زدایی
در گفتگو با احمد شاکری مطرح شد؛
شاکری گفت: اگر بخواهیم به شکل دقیق‌تری به ریشه‌ها و زادگاه این اصطلاح در حوزه ادبیات داستانی نوین رجوع کنیم، باید پیش از هر چیز به خاستگاه این نوع ادبی مدرن توجه نشان دهیم. رمان تلاشی برای پایان دادن به کلیشه‌های فکری و ادبی ادوار پیش از خود بود. در تعریف مشهور از رمان آن را روایتگر انسان مسأله‌دار یا پروبلماتیک دانسته‌اند. انسان پشت کرده به سنت‌ها؛ و رمان را نیز روایتی خود بسنده و تشخص یافته دانسته‌اند که انسان را در کانون توجهات خود قرار می‌دهد. انسان پرسشگر و شکاک که بند‌های گذشته خود را بریده است و در صدد جستجو درباره خود و هستی است.
شعری که پرده از چهره تزویر برمی‌دارد
شاخصه‌های شعر عاشورایی در گفتگو با رضا اسماعیلی شاعر آیینی؛
رضا اسماعیلی درباره شعر عاشورایی می‌گوید شعر عاشورایی باید «حسینی» باشد، نه «سینی»! شعری که پرده از چهره تزویر بر می‌دارد و حقیقت را می‌گوید.
سیاست شعر من بسط دوستی درون نظام است
سیاست، شعر و فرهنگ در گفت‌وگو با استاد افشین علا مطرح شد؛
او سیاست شعر خود را بسط دوستی درون نظام و ابلاغ عظمت و حقانیت امام و رهبر معظم انقلاب دانست. روزنامه جوان نیز به همین خاطر گفت‌وگوی ایشان را به طور کامل و به‌رغم همسو نبودن با برخی نکات منتشر می‌کند.
شهریار حلقه واصل غزل گذشته و امروز است
گفتگو با غلامرضا طریقی؛ نویسنده «این ترک پارسی‌گوی»؛
غلامرضا طریقی گفت: دو ویژگی مهم شعر وی از نظر منزوی شیدایی و شیوایی بود. عاطفه و شیدایی شعر شهریار در مقایسه با هم‌نسلانش و شیوایی به‌معنی نزدیک شدن به ساحت غزل امروز و فاصله گرفتن از غزل گذشته شیوایی بود که در آن وجود دارد. نکته دیگر نوآوری است. شهریار حلقه واصل غزل گذشته و امروز است.
برگشتم به سال‌هایی که در آن حضور نداشتم!
در گفتگو با یک نویسنده کتاب مطرح شد؛
نویسنده «این خاک آنقدر‌ها هم که می‌گویند سرد نیست» می گوید: بعد از جلسات مصاحبه، ثبت و ضبط و پیاده‌سازی خاطرات ارزشمند دوستان و راویان، کار را با جدیت شروع کردم و به سال‌هایی برگشتم که خودم در آن حضور نداشتم. با این حال تمام تلاشم این بود تا نوشته‌هایم جامع و مستند و به دور از کلیشه، حاشیه و زیاده‌گویی باشد
دلربایی طنز حافظ به خاطر بازیگوشی در زبان ومعناست
راز ماندگاری و زیبایی شعر حافظ در گفتگو با دکتر الهام باقری، پژوهشگر و مدرس دانشگاه؛
الهام باقری گفت:برخی پژوهندگان معتقدند حدود ۵۰ غزل حافظ طنز دارد؛ اما به باور من کمتر غزلی در دیوان حافظ پیدا می‌شود که طنز نداشته باشد؛ جنس طنز حافظ، اما «طنز کشف» است! به قول استاد خرمشاهی طنز کم‌رنگ یا طنز پنهانی هم به آن گفته می‌شود؛ یعنی در شعر حافظ باید غور کرد تا با هر بار خواندن یک نکته طنازانه جدید کشف کرد.
تاثیر شاهنامه در حفظ فرهنگ ایران
میرشکاک در «درس‌گفتار‌های شاهنامه» عنوان کرد؛
تاثیر شاهنامه در حفظ فرهنگ ایران این پژوهشگر همچنین به تأثیرگذاری شاهنامه در حفظ فرهنگ ایران اشاره و تصریح کرد: عشایر ایران باوجود اینکه سوادی نداشتند، سال‌ها فرهنگ‌شان را به‌واسطه شاهنامه حفظ کردند و مناسک و آیین داشتند تا اینکه مورد خیانت پهلوی قرار گرفتند و زبانشان ویران شد.
رباعی به مخاطب باحوصله‌تر و آگاه‌تری نیاز دارد
ابراهیم اسماعیلی اراضی مطرح کرد؛
شاید مصرف‌کننده شعر ترجیح دهد سراغ همان تک‌بیت‌ها یا سطر‌هایی که با عنوان شعر سپید به خوردش داده می‌شود، برود. همه این‌ها مستلزم این است مخاطب نسبت به رباعی آگاهی پیدا کند و متولیان فرهنگ عمومی باید به مخاطبان آموزش دهند که هرچیزی را به عنوان شعر نپذیرد. این اتفاق در ترانه ما نیز درحال وقوع است.
قلب‌هایی که برای انقلاب می‌تپد
گفتگو با حاج‌ کاظم سلیمیان، راوی کتاب «چشم‌هایی که نوشتند»؛
راوی کتاب «چشم‌هایی که نوشتند» می گوید: چیزهایی در این کتاب هست که برای اولین بار درباره آنها حرف زده‌ام. اوضاع جامعه روبه‌راه نیست، نظرات مردم و مسائل جامعه باعث شد به این فکر کنم حرف‌هایم را بنویسم که چه؟ یا کسی نمی‌خواند یا اگر بخواند غم و اندوهش بیشتر می‌شود یا شاید هم تاثیری در زندگی آنها نداشته‌باشد. گاهی هم سکوت کرده‌ام که برخی آدم‌ها از حرف‌هایم ناراحت نشوند.

مردم‌نگاری انتقادی، فوریت جامعه‌شناختی است!

مشروعیت نزدِ علی چگونه است؟

امام حسین(ع) و چالش بزرگی برای نجات اسلام و هدایت انسان‌ها

آورده‌ای که کرونا برای زندگی‌مان داشت

عاشوراء و انتظار ؛ ارکان هویت شیعی

آموزش و پرورش هم برای حیای بچه‌ها کاری نکرده است

ترس از دست دادن یک فرصت خیالی

خاطرات و مخاطرات قاب‌های ماندگار

جای خالی اشعار فاخر آیینی در مداحی های امروز

مفاهیم فلسفی برای گروه سنی کودک و نوجوان در هنر مغفول مانده است

خشمگین بودن ویژگی زیست در اینستاگرام است!

آیا فرهنگِ ما خشونت را تقدیس می‌کند؟

تعزیه‌های امروزی، شکل سنتی خود را از دست داده‌اند

تأخر فرهنگی چگونه اتفاق می‌افتد؟

آرام آرام دچار انقطاع فرهنگی شده‌ایم

صدای روحانیون به گوشِ مردم نمی‌رسد

سه گانه اسلام فردی، اجتماعی و تمدنی در مواجهه با قدرت

مجموعه تصاویر حسینی مناسب فضای مجازی

هنر خوشنویسی در مسیر نقش آفرینی های جدید

دشمنان اسلام در حال تکثیر نسخه‌های انحرافی و گوناگونی از دین هستند

فراز و فرود‌های شکل گیری نهاد مرجعیت

نقالی قیام روی بوم 

چراغ کتابخوانی در هیئات روشن می‌شود!

قدیمی‌ترین روضه‌های تهران کجا خوانده می‌شد؟

اندک، اما پربار

ادبیات داستانی نوین خاستگاه کلیشه زدایی

ائمه می‌خواستند امام حسین را تبدیل به نماد تشیع کنند

حکایت شیعیان اعتقادی، سیاسی و دوستدار در کوفه

مجازی‌زاده پوشالی!

علیه انقیاد منفعلانه