هالیوود

به‌طورکلی یکی از دلایلی که سینمای ما آینده ندارد، این است که حال را به‌خوبی نمی‌شناسیم، وابستگی زیاد به گذشته داریم و زمانی که به حال نگاه می‌کنیم، شناختمان از آن تکه‌تکه است و کامل نیست و شاید در هر فیلم بتوان یک تکه از آن را پیدا کرد. زمانی که آگاهی ما ناقص است، تفاوت میان گذشته و حال را به‌درستی درک نمی‌کنیم.

اگر سینمای ما می‌خواهد تأثیرگذار باشد، باید از تقلید رها شود و بر اساس ایدئولوژی و دانش بومی خود شکل بگیرد. همان‌طور که نسل‌های گذشته از ترکیب ایمان، علم و هنر، تمدن ساختند، امروز نیز تنها از مسیر خودباوری و بازگشت به هویت فکری اسلامی است که می‌توانیم سینمایی زنده، آینده‌نگر و جهانی پدید آوریم.

به نظرتان اصلاً دانشجویان فیلمسازی ما وقتی وارد عرصه تولید می‌شوند، می‌توانند آینده‌ای از ایران تصور کنند؟ یا اینکه اصلاً برایشان مهم نیست و آینده‌شان را در خارج از مرزهای ایران تصور می‌کنند؟

با گسترش ابزارهای هوش مصنوعی و ورود فناوری‌های مولد تصویر و ویدئو مانند سورا (Sora) لوما (Luma) و ران وی (Runway) به صنعت فیلم‌سازی، هالیوود در آستانه تحولی بنیادین قرار گرفته است. هوش مصنوعی اکنون نه فقط به عنوان ابزاری کمکی، بلکه به عنوان تولیدکننده مستقیم فیلم‌ها خود را مطرح می‌کند و این مساله، بحث‌های جدی درباره سرنوشت خلاقیت انسانی و ماهیت هنر در عصر جدید ایجاد کرده است.

این فیلم‌ها زمینه‌سازی ذهنی برای مصداق بارز شرارت و ذات هیولایی طی سال ۲۰۲۴، این رژیم صهیونیستی بود که با ریختن بیش از ۸۵ هزار تن بمب بر سر مردم غزه و نسل‌کشی و قتل‌عام بیش از ۶۰ هزار نفر از جمله حدود ۲۰ هزار کودک و هم‌چنین زنان و مردان و افراد مسن و نابودی خانه‌ها و مدارس و بیمارستان‌ها و حمله به مراکز امدادی و غذایی و پناهگاه‌های آوارگان و زنده‌به‌گور کردن اسرای جنگی و… و حصر غذایی غزه، ویژگی‌های هیولا‌ها را برای خود ثبت کرد، چنان‌چه حتی نخست‌وزیر و وزیر دفاعش از سوی دیوان بین‌المللی کیفری جنایتکار جنگی شناخته شده و حکم دستگیری‌شان صادر گردید. 

تا چند سال آینده عملاً ساخت و پردازش یک اثر در حد و اندازه‌های آثار متوسط دیزنی هیچ کاری برای هوش مصنوعی‌های تصویرساز نخواهد داشت. این یعنی دوران مکافات کشیدن اروپایی‌ها و کشورهای پیرامونی برای تولید انیمیشن به پایان رسیده و حالا انیمیشن‌سازهای هالیوود هر لحظه خودشان بیشتر نزدیک به خطر احساس می‌کنند.

جنگ داخلی عبارتی است که اگر چندسال پیش می‌شنیدیم و به ما می‌گفتند نام فیلمی آمریکایی است، بلافاصله ذهن‌مان به‌سمت اثری تاریخی می‌رفت درباره آنچه بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ در این کشور رخ داد. حالا اما صحبت از فیلمی به همین نام است که درباره آینده نزدیک آمریکا چنین پیش‌بینی شومی کرده و البته کنایه‌اش به اتفاق تاریخی خونینی که پیش از این در آن کشور رخ داده بود، کاملا عمدی است.

پیش‌بینی‌های هالیوود از بعضی رویدادهای بزرگ جهانی کاملا به نظر می‌رساند که سناریست‌ها یا تهیه‌کنندگانش از لانگلی یا پنتاگون مشاوره گرفته‌اند و بهشان سرنخ‌های اصلی داده شده است. اگر به چند سال پیش برگردیم و خیلی از فیلم‌ها را مرور کنیم، خواهیم دید که رویدادهایی از قبیل تقابل نظامی روسیه با بلوک غرب یا برخورد نهایی بلوک غرب با چین را می‌شد به‌راحتی از میان فیلم‌های آمریکایی ردیابی کرد. خود روسیه و چین هم، چنین نسبتی با سینمایشان داشتند.

حدود پنج ماه پیش بود که خبر اعتصاب صنفی نویسندگان سینمای آمریکا در اکثر رسانه‌های جهان بازتاب پیدا کرد. نویسندگان مطالباتی داشتند و تضامینی می‌خواستند که طرف حساب همه آن‌ها انجمن تهیه‌کنندگان سینمای آمریکا بود و بالاخره در ۲ مه ۲۰۲۳، برابر با ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲، ساعت ۱۲:۰۱ بامداد به وقت محلی ایالات‌متحده، انجمن نویسندگان آمریکا (WGA) به نمایندگی از ۱۱۵۰۰ فیلمنامه‌نویس دست به اعتصاب زد. عمده‌ترین مواردی که به‌عنوان مطالبات نویسندگان مطرح می‌شد در دو سرفصل، قابل دسته‌بندی بود. مورد اول به حقوق موسوم به باقی‌مانده‌ها برمی‌گشت که باید در رسانه‌های استریم یا به قول کاربران ایرانی (پلتفرم‌ها) مورد توجه قرار می‌گرفت. باقی‌مانده‌ها Residual غرامت‌هایی هستند که به بازیگران، کارگردانان سینما یا تلویزیون و سایر افرادی که در ساخت برنامه‌های تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی دخیل هستند، درصورت انتشار نسخه‌های دیگری از یک اثر پرداخت می‌شود.

مدیرعامل شرکت «متل» (Mattel) و تیم اجرایی مذکر او یادآور مدیران دولتی پاسخگو در سریال «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟! » سروش صحت هستند.

آمریکا پس از پیروزی انقلاب اسلامی تا کنون به کمک هالیوود، ذیل جنگ فرهنگی، رویکرد «ایران هراسی» را در کنار جنگ اقتصادی علیه جمهوری اسلامی ایران پیش برده، امری که به باور کارشناسان سینمایی اکنون به امری ذاتی برای این بنگاه سینمایی تبدیل شده است.

افتتاحیه جشنواره ونیز ۲۰۲۳، اما تحت تاثیر اعتصابات هالیوودی بی‌سر و صداتر از همیشه برگزار و این بهانه‌ای شد برای آنکه برخی کاربران شبکه‌های اجتماعی به خاطر بی‌رونق بودن و بی‌هیاهو بودن فرش قرمز و خلوت بودن معابر پیرامون مقر مرکزی این جشنواره کنایه بزنند که سینمای صامت به جشنواره ونیز بازگشته است.

تصور عموم مردم از روزنامه‌نگاری شغلی خسته‌کننده و مردان و زنانی است که با سرعت تمام مشغول تایپ هستند درصورتی‌که خبرنگاران و روزنامه‌نگاران در دنیای عجیب‌وغریب امروزی نقش به سزایی در آگاهی افکار عمومی دارند . در ادامه برترین فیلم‌هایی که درباره خبرنگاران ساخته‌شده، معرفی می‌شود.

چه بخواهیم بپذیریم و چه نخواهیم، دوره سینماگری به عنوان یک کار گروهی و هنر خلاقانه به پایان رسیده و در آینده نه چندان دور با شمایلی جدید از سینما رو‌به‌رو خواهیم بود.

بعید می‌دانم از فیلم نهنگ چیز چندانی در خاطر مخاطب باقی بماند، جز چهره سمپاتیک و دوست‌داشتنی چارلی! و این درحالی است که آرنوفسکی فیلمسازِ لحظه‌های ناب عاطفی، کنکاش‌های درونی و کشکمش‌های ماندگار در روابط پیچیده انسانی بود؛ و امروز می‌توان مدعی بود شوربختانه آخرین اثرش تهی از تمام این موارد است. آیا موعد مرگ سینمای آرنوفسکی فرا رسیده است

با آن‌که فیلم پنجمین قسمت از این مجموعه پرفروش به حساب می‌آید اما سازندگانش آن‌را با نام جیغ تنها اکران عمومی کردند و قبل از شروع زمان نمایش فیلم، اعلام کردند داستانش به احیای ماجراهای نسخه اصلی آن پرداخته است. فاصله زمانی ۱۱ساله جیغ ۴ و ۵ این پرسش را مطرح کرد که چه اهمیتی دارد قسمت جدید یک مجموعه فیلم موفق با توقف و فاصله‌ای یک دهه‌ای تولید و اکران عمومی شود؟

سیا که تا قبل از دهه ۹۰، با کمک هالیوود، تیزر‌های متنوع و جذابی را به قصد جذب جاسوس تولید و پخش می‌کرد، در این دهه، سبک کاری خود را تغییر داد و تلاش کرد منویات خود را نه از طریق افراد گمنام و در سایه و بلکه با قدرت رسانه‌ای پیش ببرد. در این جنگ رسانه ای، هیچ مهره‌ای برای سیا، پررنگ‌تر و جذاب‌تر از چهره‌های شناخته‌شده دنیای سینما نبود. یعنی آن پروژه‌های نفود و جریان‌سازی که سیا قرار بود در سراسر جهان از طریق شبکه‌ای از انسان‌های گمنام به وجود بیاورد، حالا در پوششی متفاوت توسط چهره‌های سرشناس هالیوودی رقم می‌زد.

هالیوود در جا‌هایی پا را از این هم فراتر گذاشت و مستقیما به منبع تضاد با منافع -یعنی ایران- ورود کرد. نمایش مسلمانانی تروریست، دگم، خشونت‌طلب و با ظاهری عجیب‌وغریب امروز به یک رویه نامیمون در هالیوود تبدیل شده است.

پدرو آلمادووا کارگردان اسپانیایی گفت: با تماشای فیلم تا حد کمتر می‌شود سینما را آموخت، البته این خطر وجود دارد که به دام تمجید کردن می‌افتید. می‌بینید که چگونه اساتید فیلمسازی صحنه‌ای را فیلمبرداری می‌کنند و آن وقت سعی می‌کنید در فیلم‌های خودتان از آن‌ها تقلید کنید، اگر صرفاً پای تحسین کردن در میان باشد تماشای فیلم فایده‌ای نخواهد داشت، تنها دلیل موجه برای تماشای فیلم‌های دیگران آن است که شاید با دیدن آن‌ها راه حلی برای یکی از مشکلات خودتان بیابید که این نوع تأثیر پذیرفتن به عنصری فعال در فیلم شما بدل می‌شود.

علت وجود سینمای ترور در آمریکا و خوب نشان دادن تروریست‌های آمریکایی این است که همین‌ها آمریکا را بنیان گذاشتند و همین‌ها آمریکای حال حاضر را می‌چرخانند.