جنایت

کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل در گزارش جدید خود دریافت که نیروهای امنیتی اسرائیل در غزه مرتکب جنایت علیه بشریت و جنایات جنگی شده‌اند، از جمله: نابودی و کشتارجمعی، شکنجه، تجاوز، خشونت جنسی، انتقال اجباری، آزار و تعقیب بر پایه جنسیت و به‌کارگیری گرسنگی به‌عنوان روش جنگی.

  کودکی در خواب جان داد؛ گرسنگی او را کشت. سکوت او را به خاک سپرد. کجایید‌ای عرب‌ها؟ کجایید‌ای انسان‌ها؟ چرا جهان در برابر غزه کر و کور شده است؟

در جریان قحطی ساختگی غزه، هر فلسطینی در غزه در معرض ناامنی غذایی قرار دارد و ده‌ها نفر به دلیل کم‌آبی و سوءتغذیه جان خود را از دست داده‌اند.

زمانی که جنایات گسترده است، فرد را بازداشت می‌کنند تا در اختیار مقام قضائی و ضابط امنیّتی باشد که تحقیقات بیشتری تا موعد رسیدگی در دادگاه انجام بشود. هنوز دادگاهی برای رسیدگی به جرائم مقامات جنایت‌کار رژیم صهیونیستی تشکیل نشده است. دادگاه کیفری بین‌المللی هم فقط یک حکم بازداشت صادر کرده است که ابتدایی‌ترین اقدامِ یک مرجع قضائی است. باید تلاش کنیم که ببینیم آیا امکان تشکیل یک دادگاه متشکّل از دو یا سه کشور همفکر حامی مردم فلسطین وجود دارد یا خیر.

خود این حکم بازداشت برآیند نفرت و انزجار جامعه بین‌المللی است. جنایت‌ها آن‌قدر عظیم و فجیع بودند که جامعه بین‌المللی نتوانست سکوت کند. البته اقداماتی که صورت می‌گیرد حداقلی خواهد بود، اما نشان‌دهنده جریحه‌دار شدن جامعه بین‌المللی است. شاید امیدی باشد که در دهه‌های آینده بلوغی بین‌المللی به وجود آید که این جنایت‌ها را پیگیری کند، ولی در شرایط فعلی ناچاریم با همین حداقل‌ها سپری کنیم.

رسانه‌های «MBC» و «العربیه» ماه‌هاست که با وجود بهبود روابط عربستان با ایران و نیروهای مقاومت، رویکرد متناقضی نسبت به توافقاتشان پیدا کرده‌اند. امروز رسانه‌ها هم شانه به شانه دیپلمات‌ها و فرماندهان نظامی پشت خاکریزهای منطقه به‌دنبال اهدافشان می‌گردند و عربستان سعودی که تا پیش از این، توافقات صلح و سازش با کشورهای منطقه منعقد کرده بود و به‌دنبال عادی‌سازی روابط با ایران و سوریه و یمن و کاهش وابستگی به آمریکا و رابطه با اسرائیل بود، حالا قلم رسانه‌هایش عکس این روند را نشان می‌دهد.

هر جایی که منبع قدرت ایجاد شود سوءاستفاده خواهد شد. موازین بین‌المللی امروز دست قدرتمندان است و ما نیز باید به توصیه بزرگان و قرآن باید خود را تقویت کنیم. بزرگ‌ترین قاعده از موازین بین‌المللی قوی شدن است. متأسفانه ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که قانون جنگل به جای قانون بین‌المللی بر آن حاکم است در نتیجه بالاترین قانون «قوی شدن» است!

از جنگ جهانی دوم تا کنون سازوکارها، قواعد و نهاد‌های متعددی در حقوق بین‌الملل ایجاد شده و توسعه پیدا کرده‌است، اما به نظرم وجدان سیاستمداران دچار فساد بیشتری شده‌است. آنچه هیتلر را در ارتکاب جنایات خود جسور کرد، دلگرمی‌اش به عدم پاسخگویی بود. آنچه امروزه نتانیاهو را هار و جسورتر کرد عبارت از عدم‌پاسخگویی، حمایت‌های بی‌دریغ و قاطعانه امریکا و چند کشور اروپایی و در نهایت انفعال کشور‌های اسلامی است. 

شکست غرب چیره‌جو دربرابر آفند موشکی ایران به کلی جهان راتغییر داده.اکنون طرح صلح سده به قول یک مقام کویتی: به زباله‌دان تاریخ سرازیر شده؛ طرحی که می‌خواست اسرائیل را پیشرو و راهبرمنطقه خاوری آسیا، پیشتاز همه کشورهای منطقه در سیاست، دانش، فرهنگ و... کند؛ اکنون هژمونی این غاصب خودمحور، فروریخته است. ولی نظام سلطه جهانی صهیونیسم برای هماوردی با ما بیش از گذشته به میدان می‌آید.

نگرانی من در اینجا این نیست که چگونه «اقدامات اسرائیل» را از منظر قانونی قضاوت کنم، بلکه این است که چگونه می‌توان این سردی اخلاقی و بی‌تفاوتی را که در برابر چنین ویرانی خیره‌کننده‌ای از خود نشان می‌دهید، درک کرد. چند زندگی دیگر باید از بین بروند قبل از اینکه شایسته توجه شوند؟ «الزام به احترام به کرامت انسانی» که بیانیه شما با تأکید بر آن در پایان تأکید می‌کند چه معنایی دارد؟ گویی می‌ترسید که صحبت از رنج فلسطینی‌ها تعهد اخلاقی شما را به زندگی یهودیان کاهش دهد. اگر چنین است، چقدر غم‌انگیز است که تصحیح یک اشتباه عظیم مرتکب شده در گذشته باید با تداوم اشتباه هیولایی دیگری در زمان حال گره بخورد.

پنجم شهریور ۵۷، جمشید آموزگار به فرمان محمدرضا پهلوی از نخست‌وزیری استعفا کرد و جعفر شریف‌امامی رئیس مجلس سنا، نخست‌وزیر شد. شریف‌امامی که کابینه خود را کابینه آشتی ملی معرفی کرده بود، با سیاست‌های فریبکارانه سعی داشت اندکی از التهاب و تشنج‌های جامعه بکاهد. شریف‌امامی که تازه دو هفته کارش را شروع کرده بود، با بزرگ‌ترین راهپیمایی تاریخ ایران با شرکت بیش از سه میلیون نفر در سراسر کشور روبرو شد. با این حال مهم‌ترین رویداد نخست‌وزیری کوتاه شریف‌امامی فاجعه ۱۷ شهریور بود که رژیم جنایات خود را با آن تکمیل کرد.

شاید فکرکنید که این عکس مربوط به یک پسر بازیگوش و سربه هواست که به حرف پدرش گوش نکرده است، ولی کاملا در‌اشتباه هستید. عکس فوق روایتی تکان دهنده از جنایتی در حق کودکان در انگلستان متمدن قرن ۱۷ الی ۱۹ میلادی است.

هفت سال پیش درست در چنین روز‌هایی مردم بی‌دفاع و مظلوم عراق، به یکباره با اتفاقی مواجه شدند که اغلبشان حتی نمی‌دانستند چه واکنشی باید نشان دهند؟ باید فرار کنند یا بمانند؟

گذر از این مسایل با توجیه دوری از خشونت، پاک کردن صورت مسئله‌ای است که چه ما بخواهیم یا نخواهیم وجود دارد؛ بنابراین از پرداختن به این حوادث به اشکال مختلف گریزی نیست. مستند‌هایی از قبیل مهین که با بررسی موشکافانه به چرایی رخ دادن جنایت‌ها و خشونت‌ها آن هم با زبان سینما می‌پردازند به موازات جذابیت سوژه می‌توانند به آموزش و تعمیق اطلاعات مخاطبان هم منجر شوند.