جدال میان دو گفتمان کلان «توسعه» و «پیشرفت/مقاومت» سال‌هاست که سپهر فکری ایران را تحت‌تأثیر قرار داده است. جریان توسعه‌گرا همواره بر پیش‌فرض یک جهان قانونی و اخلاقی استوار بوده و اقتصاد را دانشی با زبان ریاضیاتی و خنثی نسبت به درگیری‌های انسانی می‌پنداشت. با این حال، جنگ دوازده‌روزه پرده از ناپایداری ذاتی جهان برداشت و نشان داد که دنیا اساساً بر پایه جنگ و قدرت شکل می‌گیرد. این رخداد، طبقه متوسط شهری را به درک این واقعیت رساند که بدون توان دفاعی و قدرت موشکی، امکان بقا و داشتن اراده سیاسی ممکن نیست. از سوی دیگر، این رویارویی ضرورت تفکیک میان مفهوم «توسعه» (به معنای مشارکت در حرکت همسو با نظم جهانی) و مفهوم خطیر «پیشرفت» (به معنای قدرت‌سازی و تغییر معادلات که لاجرم خطر جنگ را در پی دارد) را عیان ساخت. همزمان، منتقدان اقتصاد سیاسی هشدار می‌دهند که رویارویی وجودی با امپریالیسم نیازمند سازماندهی اجتماعی و همراهی مردم است؛ امری که با غلبه سیاست‌های نئولیبرالی، بی‌ثبات‌سازی نیروی کار و خصوصی‌سازی‌های افراطی در دهه‌های گذشته دچار چالش شده است. اکنون پرسش اینجاست که آیا این شوک میدانی، به زایش یک گفتمان جدید و واقعی‌تر منجر خواهد شد یا جامعه مجدداً به تعادلِ پیشین بازمی‌گردد؟ در پرونده پیش رو درصدد هستیم این موضوع را مورد مداقه بیشتری قرار دهیم.