شعر نو

شعر ما، حاصل زمان ماست؛ به همین دلیل شعر آئینی امروز، به دلایل مختلف، توجه بیشتری به قالب‌های کلاسیک پیدا کرد.

ما دوران شکوهمندی از شعر نو را نمی‌گذرانیم و من به عنوان یک خواننده و علاقه‌مند به شعر، از وضعیت کنونی راضی نیستم. از دوران طلایی شعر نو فاصله گرفته‌ایم؛ زیرا شعر بیش از حد عامیانه و عوامانه شده و به نوعی بازیچه دست هر کسی قرار گرفته است. هر کسی که احساسی یا اندوهی دارد، دست به قلم می‌برد و دلنوشته‌هایی را به نام شعر می‌نویسد.

کلاف غزل را در دل خود باز کرده تا به شعر نیمایی و گاه شعر سپید رسیده و یکی از نگره‌ها به شعر همگرا همین است که شاعر از قوالب و امکانات و اندیشه استفاده کرده و چون زیبایانی پای آتش شعر برقصاند و سر پناهی تدارک ببیند، برای افرادی که با توجه به سابقه تاریخی کناری گذاشته شده‌اند.

شعر در هر دوره‌ای برای برقراری ارتباط با جامعه و حفظ موقعیت خود، هوشمندانه پوست‌اندازی کرده و به شیوه‌های جدیدی متوسل می‌شود. ظهور نحله‌هایی چون شعر حجم، شعر گفتار، شعر دهه هفتاد و... شیوه‌هایی است که شعر برای «تنازع بقا» و ادامه حیات خویش انتخاب کرده است. شعر، شاخک‌های تیزی دارد و برای درامان‌ماندن از «خاموشی» و «فراموشی»، با تحولات فرهنگی و اجتماعی همراه می‌شود.