شورش اجتماعی

پاتوق او اینستاگرام و تلگرام است؛ عامل معنابخش زندگی‌اش، جریان قدرت‌نمایی او برای کسب هیجانات است و بخشی از این تخریب‌گری را حاصل میدان خود می‌داند. زود پشیمان می‌شود و زود هم وارد آن چرخه هیجان و خشونت می‌گردد. ماجرایی که ما با این انسانِ کنشگرِ هیجانیِ تخریب‌گر داریم، ماجرای چرخه‌ای است که معنا‌های تولید ذهنی‌اش را مرتباً به سمت تخریب سوق می‌دهد. چیزی به نام تولید، ساختنِ معنا، هدف یا آینده در دایره معنای ذهنی‌اش نیست که بخواهیم در مورد راهکار دیگری با او بحث کنیم.

اصولاً باید این را در نظر داشت که نمود اصلی دین در جامعه، مناسک است. یعنی مردم در جریان حضور و مشارکت در آیین‌های جمعی، هویت دینی خود را تجربه و آن را بیان می‌کنند. پیوند میان دین با اخلاق یا باورهای اعتقادی، ثانویه است و در اغلب موارد، ارتباطشان سست و مبهم است. یعنی بسیاری از افراد، عقاید روشن و شفافی درباره امر قدسی ندارند و اخلاق استوار و محکمی را هم رعایت نمی‌کنند، اما از مجرای مناسک با هویت دینی‌شان ارتباط برقرار می‌کنند.