ایران فرهنگی

آزادی به‌مثابه کارآمدی است. رابطه آزادی و کارآمدی یک رابطه هم‌افزاست. آزادی باعث کارآمدی می‌شود و کارآمدی به نوبه خود آزادی را تعمیق می‌کند. برخی این رابطه را به جای هم‌افزا، حلزونی می‌دانند.

شعر معنوی قبل از انقلاب اسلامی، راجع به دورانی حرف می‌زند که نیروی الهی در جهان حضور داشته است. مثلاً وقتی در زمان صفویه، راجع به ماجرای امام حسین (ع) شعر می‌گفتند، گویی یک زمانی یک نیروی الهی بوده است و بعد هم در تاریخ گم شده است. سؤال من از شعر آن دوره این است که آیا آن نیروی الهی، دیگر نیست؟