بمب هسته‌ای

با نشانه‌های فرسایش نظم هژمونیک غرب و شکل‌گیری آرایش تازه‌ای از قدرت‌های تمدنی در جهان، پرسش از جایگاه و الزامات بقای ایران بیش از پیش جدی شده است. اگر رقابت آینده نه صرفاً میان دولت‌ها، بلکه میان تمدن‌ها باشد، یک تمدن ایرانی ـ اسلامی برای حفظ امنیت و بازدارندگی خود به چه ابزارهایی نیاز دارد؟ در چنین افقی، بحث درباره نسبت ایران با فناوری هسته‌ای و امکان بازتعریف راهبردهای بازدارندگی، به یکی از مناقشه‌برانگیزترین پرسش‌های سیاست و امنیت در نظم نوین جهانی تبدیل شده است.

اکنون مسئله ما همان مسئله ماقبل جنگ است که برق دو ساعت در روز قطع بشود یا نشود. شما گفتارهای سیاستمداران ما را ببینید. آیا گفتارهای آنها تغییر کرده است؟ آیا گفتارهای جامعه ما تغییر کرده است؟ بله، جامعه ما سطحی از استعداد را از خود نشان داده است. ما گرفتار یک خوش‌بینی مفرط نسبت به وضعیت افکار عمومی در ایران هستیم. این جنگ، فرصتی بود که جامعه ایران با خود صادق شود که «اولاً، من توسعه نمی‌خواهم؛ ثانیاً، پیشرفت می‌خواهم؛ ثالثاً، چاره‌ای غیر از پیشرفت ندارم.»

در منطق نظریه‌ امنیتی‌سازی، بازیگران اجازه دارند از محدودیت‌های نهادی و عرف‌های بین‌المللی توافق‌شده رها شوند در عمل این یعنی تحریم‌های فلج‌کننده برای درهم‌شکستن اقتصاد ایران، جنگ‌های سایبری پیچیده نظیر ویروس استاکس‌نت که سانتریفیوژهای هسته‌ای را فیزیکی تخریب کرد و حمله مستقیم و ترور هدفمند و برنامه‌ریزی‌شده. ترور دانشمندان هسته‌ای ایرانی اوج این ضرورت‌های عملیاتی گفتمان امنیتی‌سازی است.

هدف مسئله غنی‌سازی نیست؛ بلکه آنها می‌خواهند ایران خود را به‌گونه‌ای خلع سلاح کند که در برابر هر حمله‌ای از سوی اسرائیل بی‌دفاع باشد، و در برابر اسرائیل سر فرود آورد و تسلیم شود.

«والتز» معتقد است کشورهایی که دارای تسلیحات هسته‌ای هستند، با یکدیگر وارد یک نزاع مستقیم و ویرانگر نشده‌اند؛ در نتیجه این موضوع می‌تواند باعث صلح‌آفرینی شود. البته من معتقدم که این نظر آقای والتز، به واسطه جنگ اوکراین برای اولین‌بار نقض شده است.

تهاجم اسرائیل به جنوب لبنان یک اشتباه راهبردی بود که منجر به تأسیس حزب‌الله لبنان شد. مقاومت این گروه، در نهایت باعث شد که اسرائیل از جنوب لبنان عقب‌نشینی کند.