یحیی داوری

بنیان‌گذاران روان‌شناسی زرد کسانی هستند که از این مکانیسم‌های اولیه ذهن انسان سوءاستفاده می‌کنند. افراد وقتی با این مطلق‌انگاری‌ها روبرو می‌شوند، می‌فهمند که انگار این امر چیز عجیبی نیست و با آنها آشناست. روان‌شناسی زرد ظرفیت افراد برای تحمل نقاط سیاه در زندگی انسان را از بین می‌برد. می‌گویند تو می‌توانی کاملاً موفق باشی و تنها کافی است به این قوانین خودساخته ما توجه کنی. حالا اصلاح این انگاره یک بار مضاعف برای روان‌شناسی علمی تولید می‌کند.

ما در روان‌شناسی علمی تأکید داریم که تمام درمان، بر مبنای فرد چیده می‌شود. به‌واقع درمان «idiosyncratic» یا فرد ویژه است. یک فردی به ما مراجعه می‌کند. ما بر اساس ویژگی‌های شخصیتی، سرشتی و... مشکل او را بررسی کرده، ویژگی‌های فیزیکی، ویژگی‌های روانی، اجتماعی، محیطی و... را می‌بینیم و در نهایت یک برنامه درمان برای او طراحی می‌کنیم. این برنامه درمان از هر فرد به فرد دیگر متفاوت است. اما روان‌شناسی زرد، یک نسخه را تکثیر کرده و به نحو کلی آن را برای همه صادق می‌داند. این سبک از مواجهه قطعاً غلط است.