حسین نجفی

این «باهم‌بودگی» که مسئله ایران را شکل می‌دهد، پهنه‌ای است به نام ایران که زبان و دین دارد و در طول مسیر، فرهنگ، معماری، شعر و هنری را تولید کرده است و ما یعنی این «ایران».

مد باید توسط چیزی پمپاژ شود. به طور نمونه می‌دانید که در آمریکا آزادترین رابطه‌های جنسی می‌تواند شکل بگیرد؛ پس چرا باید این کشور حدود ۴۰۰ میلیون سایت پورن داشته باشد؟ چون نیاز طبیعی به امر جنسی مدام در پی تنوع‌طلبی و تعدد ارتباط نیست؛ اما به کمک فضای مجازی، ذهن مدام در معرض تحریک و فریب قرار می‌گیرد و حتی معتاد آن ایماژ و کاراکتر می‌شود. وقتی این رسانه وجود دارد و این ایماژ‌ها را می‌سازد، مسلط می‌شود و مدام انسان را به سمت خود می‌کشد.

بخشی از مسئله مد را باید در چرخش از تولید به مصرف و یا حرکت از اقتصاد به فرهنگ دانست. مسئله در اقتصاد کلاسیک، بالابردن تیراژ تولید برای کم‌کردن هزینه تمام شده است. یعنی هر چقدر بیشتر تولید کنی، قیمت پایین‌تر می‌آید؛ ولی در چرخش صورت‌گرفته برای فروش بیشتر، نیاز به تولید بیشتر نیست؛ بلکه باید نیاز بیشتر ایجاد کرد و باتوجه‌به نیاز کاذب ایجاد شده، می‌توان کالای تولید شده را به قیمت بالاتر نیز فروخت.