سجاد مهدی زاده

این همان نوجوان پاکِ صاحب فطرتِ خیلی خوبی که سیصد سال پیش بوده است. تفاوتی نکرده و فقط تجربه ارتباطاتش از یک سن خیلی زودهنگام‌تر بوده است. نوجوان قدیم، ده دختر و پسر ناهمجنسِ خودش را در فضا می‌دیده است. اما این نوجوان امروز، الان چند تا آیدی دارد که با هر کدام، با یک طیفی از آدم‌ها ارتباط دارد. این الان خودش یک شکارچی است! این نوجوان، همان نوجوانی است که می‌تواند شهید هم بشود.

اتفاق عجیبی که در این میان توسط خانواده می‌افتد، یک دوگانه ظاهراً متضاد است: دوگانه فرزندسالاری و کنترل‌گری. این دو با هم در نوجوان امروز جمع می‌شوند. فرزندسالاری یعنی همه چیز را برای او می‌خواهد و درعین‌حال، داشتن همه چیز او را توانمند نمی‌کند.

ما فکر می‌کردیم مسجد یک نهاد است که با سیاست‌گذاری حل می‌شود. اما مسجد یک مکان است که آدم‌ها می‌توانند اتفاقی را در آن رقم بزنند. وقتی در مسجد نیروی انسانی نداریم، مکان ثمره‌ای ندارد، همان‌طور که اسناد ثمره‌ای ندارد. سند و سیاست زمانی ثمره دارد که بگوید یک سری از کارها را انجام می‌دهیم و برای آن باید چنین آدم‌هایی تربیت کنیم و پشتیبانی هم از آن صورت گیرد.

 اگر مسجد بخواهد به همه کارکردها به طور کامل بپردازد، بخش عمده‌ای از نیازهای مردم برطرف می‌شود و وقتی نیاز برطرف شود، طرف به سمت مسجد می‌آید. الان چرا به مسجد نمی‌آید؟ چون مسجد نیازی از او برطرف نمی‌کند.