محسن چاووشی

محسن چاووشی حس میهن‌دوستی و عرض ارادت به قامت دین و مدنیت را با زبان موسیقی تبیین کرده و به این واسطه، «حسبی‌الله» فرازهایی از عمق فاجعه «جنگ رمضان» و دومین جنگ تحمیلی آمریکایی صهیونی را برای جهانیان معنابخشی می‌کند.

چاوشی می‌توانست اثر خود را در عرصه خصوصی نگاه دارد و مصلحت‌اندیشی کند، ولی با سرعت عمل بالا، نه تنها کار را تولید کرد، بلکه منتشرش کرد و این اثر را به عرصه عمومی آورد این خود کنش دیگری است که وقتی کاری را به عرصه اجتماعی می‌آوری، من مخاطب تو نباشم، ولی تحسینش می‌کنم که سازنده خود را درگیر ماجرا و روزگار کرده است.

حقیقت این است که از بسیاری از کسانی که مغضوب رسانه‌های رسمی شده بودند، توقع واکنش صریح و کنار گذاشتن اختلافات نمی‌رفت. همین که به استوری اکتفا می‌کردند باز هم در شرایط کنونی جهان که هنرمندان مسئولیت‌هایشان را نسبت به همه چیز فراموش کرده‌اند و در حباب شیشه‌ای خودشان زندگی می‌کنند، غنیمت بود. با این حال جریانی از هنرمندان ایرانی نه تنها اختلافات را کنار گذاشتند، بلکه درست به میدان آمدند

چاوشی اصیل است. این جمله اصلاً ساده نیست. اینکه قطعات تولیدشده توسط او را صاحب یک اصالت بدانیم، اتفاق بسیار مهمی‌است که در کمتر خواننده‌ای به چشم می‌خورد. با این حال آنچه چاوشی در یکم تیرماه رقم زد چیزی فراتر از یک اثر اصیل است.

نگاه قرآنی می‌گوید مسجد باید معنویت ایجاد کند و بقیه امورات و کارکرد‌ها در مسجد وقتی ارزش پیدا می‌کند که هدف و غرض آن افزایش معنویت باشد؛ درغیر این صورت، خودش مستقل بازی‌کردن می‌شود. این کارکرد مسجد نیست؛ چون بازی‌کردن در خیابان هم ممکن است.

امروز ضرورت جامعه ما موسیقی مقاومت است. البته که شادی و جشنواره هم باید باشد. اما چرا ناگهان صورت‌مسئله را پاک می‌کنید؟ اگر منِ نوعی مدیر بودم، به وزارت امور خارجه می‌رفتم و می‌گفتم رایزن‌های فرهنگی خود را موظف کنید که هنرمندان موسیقی مقاومت را در مناسبت‌های هفتگی فرهنگی ببرند و یک بخش را هم به این هنرمندان اختصاص دهید.