آتش بس

ترامپ تهدید کرده بود که ایران را به عصر حجر برمی‌گرداند، اما حالا باید نظاره‌گر باشد که ایران چگونه کنترل تنگه هرمز را به دست گرفته است. هر اتفاقی در دوره دوهفته‌ای آتش‌بس بیفتد، نمی‌تواند واقعیت شکست ترامپ و نتانیاهو را تغییر دهد. آنها چیزی برای تغییر روند جنگ ندارند، اما ایران کارت‌های زیادی برای بازی دارد.

رابرت پیپ، استاد برجسته دانشگاه شیکاگو پیپ در صفحه ایکس (توییتر سابق) تصویری از طرح پیشنهادی ایران به‌عنوان مبنای توافق آتش‌بس پیشنهادی ایران منتشر کرده و نوشته است: «اگر این طرح صلح ۱۰ ماده‌ای که دونالد ترامپ پذیرفته درست باشد، می‌توان آن را یک شکست راهبردی بسیار بزرگ برای آمریکا دانست؛ بزرگ‌ترین ناکامی از زمان جنگ ویتنام. با پایان این جنگ، چهارمین مرکز قدرت جهان هم ظهور کرده است؛ ایران!»

بر اساس مبانی فقه کلان مقاومت، پذیرش هرگونه آتش‌بس در شرایطی که عوامل تهدید ساختاری (فتنه) همچنان باقی هستند، نه تنها صلح پایدار نمی‌آورد، بلکه به معنای تثبیت وضع موجود به نفع نظام سلطه است. این گزارش استدلال می‌کند که توقف درگیری بدون تحقق کامل اهداف راهبردی، نقض آشکار قاعده اقتدار بازدارنده و یک خطای محاسباتی استراتژیک محسوب می‌شود.

آلبانیز در گفت‌وگویی با شبکه ان‌بی‌سی در اول اکتبر (۹ مهر)، کشورهای عضو سازمان ملل را که از ناوگان خواسته بودند بازگردند، به‌شدت سرزنش کرد. او گفت «این کشورها باید برای توقف اسرائیل مداخله کنند، نه اینکه مانع فعالان شوند. آن‌ها باید از ناوگان حفاظت کنند و خودشان محاصره اسرائیل در غزه را بشکنند.» بیشتر نمایندگان - به‌ویژه کشورهای جنوب جهانی - در هفته پیش از آن، با تحریم یا ترکِ سخنرانی نتانیاهو در مجمع عمومی، حمایت خود را از فلسطین نشان داده بودند. روشن بود که ملونی چنین شجاعتی نداشت.

«لوفت‌وافه»، نیروی هوایی آلمان نازی، حمله هوایی به شهر «کاونتری» بریتانیا در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۰ را یک دستاورد فناورانه شگفت‌انگیز می‌دانست. تبلیغات رسمی آلمان این حمله را «شدیدترین حمله در تمام تاریخ جنگ» توصیف کردند. «گوبلز»، وزیر تبلیغات نازی‌ها، آن‌چنان از این عملیات خوشحال بود که واژه‌ای تازه برای آن ساخت: «کاونتری‌کردن»، اما این طعم شیرینِ پیروزی کامل، خیلی زود به تلخی گرایید.