مرتضی نظری

«آموزش» چیزی بالاتر از حفظ کردن و حفظیات را پس دادن است. آموزش، چیزی بالاتر از آماده شدن برای آینده است و «مدرسه» چیزی فراتر از پیاده‌سازی نظمِ رسمی و انضباط خشک بزرگسالانه در ذهنِ شاد و پویای کودکان است. آموزش اگر «من» را نبیند و کمکی به شناساندن خودم به خودم نکند و عجله داشته باشد برای عبور دادن من از یک پایه به پایه بالاتر به بهانه جایزه و کارنامه قبولی، آموزش نیست. آموزشی که عضله‌های ذهن و روحم را ورزیده نکند و هر روز احوال مغز من را جویا شود، آن هم برای اینکه جا باز کنم برای تلنبار‌سازی اطلاعات و حفظ کردنی‌های بیشتر، «من» را کاریکاتورگونه رشد داده است.