اعتراضات اجتماعی

این ادای سوگ و بغض، نوعی خود را به توده اثبات‌کردن است. نیاز نیست شخص در این مرحله واقعاً غمگین نباشد و تظاهر کند. البته در خیلی موارد این تظاهر کاملاً دروغین و ریاکارانه است. شاید شخص واقعاً اندوهگین باشد، اما سوگواری او هم نامتعین، سیاست‌زده و بی جوهره است و در نتیجه، مصرف و مصادره می‌شود.

پاتوق او اینستاگرام و تلگرام است؛ عامل معنابخش زندگی‌اش، جریان قدرت‌نمایی او برای کسب هیجانات است و بخشی از این تخریب‌گری را حاصل میدان خود می‌داند. زود پشیمان می‌شود و زود هم وارد آن چرخه هیجان و خشونت می‌گردد. ماجرایی که ما با این انسانِ کنشگرِ هیجانیِ تخریب‌گر داریم، ماجرای چرخه‌ای است که معنا‌های تولید ذهنی‌اش را مرتباً به سمت تخریب سوق می‌دهد. چیزی به نام تولید، ساختنِ معنا، هدف یا آینده در دایره معنای ذهنی‌اش نیست که بخواهیم در مورد راهکار دیگری با او بحث کنیم.

مطالعه علمی مدل‌های اعتراضی در ایران، نه فقط یک ضرورت پژوهشی، بلکه یک اقدام راهبردی برای آینده کشور است، چرا که دشمنان انقلاب اسلامی، در طول این سال‌ها بار‌ها تلاش کرده‌اند با سوءاستفاده از بستر‌های اجتماعی، پروژه‌های بی‌ثبات‌سازی را به اجرا درآورند.