سپیده علیزاده

من با این مسئله زیست کرده‌ام که مراکز نگهداری تا چه میزان باعث کاهش آسیب‌ها می‌شوند. به‌عبارتی، در این مراکز نیازهای اولیه انسانی زنان برطرف می‌شد. در نیازهای ثانویه نیز امکان آموزش به آسیب‌دیدگان و مداخله وجود داشت. اما برخی این‌گونه مراکز را وارد یک سیستم معیوب می‌کرد و معتقدند که ما سیاه‌نمایی می‌کنیم. یعنی به شکل عاطفی، روانی و امنیتی با مراکز کاهش آسیب، رفتار می‌شد.