تعلیق اجتماعی

جنگ فرصتی برای انسجام و تدبیر در برابر جنگ شناختی دشمن فراهم کرده است. من از یک تعبیر به اسم «رشته کوه ناامیدی» همواره یاد کرده‌ام. «رشته کوه نا امیدی» دلالت بر فرکانس جنگ شناختی دشمن دارد. جنگ شناختی دشمن دقیقاً شبیه یک فرکانس است، بالا و پایین دارد. اگر بتوانید این حوزه‌ها را آرام کنید، جامعه فعلاً آرام می‌ماند، چون در کوتاه‌مدت همراه بوده و توقعات خود را پایین آورده است.

مسئلۀ جدیدی که به وجود آمده، مسئلۀ «تعلیق اقتصادی» و «تعلیق اجتماعی» است. تصویر ما از آینده معلق شده است. این وضعیت تا حدی طبیعی است، ولی اگر طولانی شود، ادامه آن در بلندمدت بسیار خطرناک است و این اساساً یک پدیده جدید محسوب می‌شود. درست است که برخی اتفاقات ممکن است قبل و بعد از جنگ تغییر کرده باشد، ولی این حالت تعلیق که «آیا امشب حمله می‌شود یا نه؟» فراگیر شده است.

دشمن برای معتبر ساختن این وضعیت از هیچ اقدامی نیز فروگذار نکرده است، از طراحی‌های رسانه‌ای تا تحرکات لجستیکی و نظامی یا حتی اغتشاشات خیابانی، همه چیز تدارک شده تا به هیچ عنوان ادراک جامعه ایرانی از وضعیت موجود سفید نشود. جنگ تمام‌عیار شناختی دشمن بر این مقوله تمرکز دارد که تصویر جامعه ایرانی از آینده را تعلیق کرده و به‌عبارتی آن را بی‌آینده کند. عملیات‌های رسانه‌ای به‌طور هوشمندانه‌ای تدارک دیده می‌شوند. چند آتش‌سوزی ساده که در میان نیزارها صورت گرفته، سریعاً در رسانه‌ها فراگیر شده و هزاران تماس میان جامعه برقرار می‌شود تا به‌صورت لحظه حال و احوالی از عزیزان خود بگیرند.