آکادمی ایرانی

در چهارچوب‌های رایج توسعه در علوم اجتماعی، این موضوع لحاظ نمی‌شود که تحریم، فشار نظامی و انزوای دیپلماتیک، ابزارهای مدرن همان نظمی هستند که نمی‌خواهد قطب جدیدی در جغرافیای ثروت و قدرت شکل بگیرد. نتیجه این چهارچوب‌های ناکافی، روی‌آوردن به سرزنش قربانی است. به‌عبارت‌دیگر، همواره این انگاره مطرح می‌شود که لاجرم ما بازیگر بدی بوده‌ایم که مورد حمله دشمنان قرار گرفته‌ایم. در این انگاره، ماهیت استعمار نادیده گرفته شده و این موضوع درک نمی‌شود که اگر استعمارگر، مستعمره را مورد حمله قرار دهد، نه به دلیل تلاش مستعمره برای قدرت‌یافتن و استقلال، بلکه به دلیل روحیه و خصلت درونی خود جهت تثبیت نظم نامتوازنی است که بر این رابطه استوار ساخته است.