احمدجو

متأسفانه در بسیاری از فیلم‌ها، تلاش می‌شود تا آنجا که برایشان ممکن است، از خط‌قرمزها عبور کنند. به خصوص سر بردن در آخور علوفه‌هایی که هم تقلیدی و قبیح‌اند و هم وسیله و واسطه قراردادن غرایز نفسانی مخاطبان هستند. سانسور هست، اما نباید این مانع، ما را به کلی ناامید کند و چنانچه از عهده رفع و دفع بی‌جایی و نابجایی‌هایش هم بر نمی‌آییم، راه چاره شاید شاخ‌به‌شاخ شدن در خلق لحظه‌هایی چنانی جذاب است که احسنت و آفرین فراوان در پی داشته باشد.

اگر قرار باشد همواره با نگاه سینمای تبلیغاتی پیش برویم، نتیجه‌اش، شبیه به شعری می‌شود که شاعر ابتدا آن را به نثر نوشته و سپس تنها با افزودن قافیه و وزن، آن را منظوم کرده است. چنین شعری در واقع شعر نیست؛ همان‌گونه که چنین فیلم‌هایی نیز از روح، خلاقیت و جذابیت، بی‌بهره و در نتیجه، بی‌اثر و بی‌ثمرند.