ظلم

مهم‌ترین مسئله در مواجهه برای انتخاب این نام در کنار همه روایت‌هایی که به آن اشاره کردم، جمله‌ای بود که من ابتدا آن را از زبان مقام معظم رهبری شنیدم. ایشان فرمودند: «اولین آتش را نواب در دل ما روشن کرد»

در اخلاق‌گرایی ظالمانه شاهد هستیم که آنچه باعث رضایت این نوع اخلاق‌گرایان می‌شود تنها ارتقای جایگاه اخلاقی‌شان نزد جامعه نیست بلکه آن‌ها از رنجاندن و تحقیر دیگران به مثابه ابزاری برای دستیابی به قدرت و سلطه بر دیگران استفاده می‌کنند. این قدرت و سلطه احساس برتری خاصی به اخلاق‌گرایان ظالم می‌دهد و باعث می‌شود تا دیگران اعتبار بیشتری برای آرمان‌ها و ارزش‌های آن‌ها قائل شوند. این اعتبار به واسطه تحمیل رنج و تحقیر بر کسانی که گناهکار هستند و یا دچار نقص اخلاقی هستند برای اخلاق گرایان ظالم تامین می‌شود.

خط‌کشی‌ که با آن ارزش‌ارزش‌ها تعیین می‌شود و در مقایسه با یکدیگر آنها را اولویت‌بندی می‌کند، چیزی نیست جز عدالت. عدالت در عرض ارزش‌های دیگر نیست، بلکه درطول آنها و شاخص و معیار است. به همین دلیل  هیچ‌کس در دنیا نمی‌تواند بگوید من مخالف عدالت و طرفدار ظلم هستم، حتی جنایتکارترین افراد سعی می‌کنند عمل خود را «توجیه» کنند و بگویند عادلانه است!

در نوشتار حاضر نویسنده با مراجعه به سخنان و سیره عملی امام علی (ع) دیدگاه‌های آن حضرت را درباره مقوله بی‌عدالتی و ظلم و نقش این دو منکر بزرگ در بی‌ثباتی و فروپاشی حکومت‌ها بررسی کرده است.

فقیه نوپرداز حوزه علمیه قم گفت: عدالت در منظومه گفتمانی شیعه به میزانی دارای اهمیت است که اگر معنای ظاهری یک روایت با آن سر تضاد داشت می توان آن روایت را با عنوان فاسد الدلات بودن کنار گذاشت، همچنین عدالت می تواند در ارزیابی فاوای فقهی هم به کار رود

ظلم کارفرما به کارگر نیز ظلم بزرگی است، بخصوص هنگامی که کارگر، مجبور است برای یک کارفرما کار کند و اگر ستم و زورگویی او را نپذیرد، اخراج و بیکار می‌شود. در بسیاری از موارد، کارفرما از احتیاج کارگر به کار، سوءاستفاده می‌کند و بر وی مسلّط شده و او را استثمار می‌نماید.