عید

نهاد‌های دینی با ایجاد فضایی پاسخگو، شفاف و مشارکتی می‌توانند اعتماد عمومی را جلب کنند. هنگامی که مردم به این نهاد‌ها اعتماد داشته باشند، تمایل آنها برای شرکت فعال در برنامه‌های دینی و فرهنگی افزایش می‌یابد و در نتیجه، اثرات مثبت شادی‌های دینی بر رفتار‌های اخلاقی و اجتماعی تقویت می‌شود.

شادی‌های دینی به‌ویژه در ایام مبارک ولادت ائمه اطهار(ع)، ولادت حضرت پیامبر(ص) و سایر مناسبت‌های مذهبی ظرفیت بسیار بالایی برای ترویج اخلاق اجتماعی و ارتقای سرمایه اجتماعی دارند. این شادی‌ها زمانی که به‌صورت هدفمند و هدایت‌شده در جامعه جریان می‌یابند، نه تنها باعث نشاط فردی و جمعی می‌شوند، بلکه زمینه‌های همدلی، همکاری، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و مشارکت فعال در زندگی جمعی را نیز فراهم می‌کنند.

به باور من، جشن غدیر نتیجه به هم پیوستن دو امر است؛ امر نخست، روحیه بسیج‌شوندگی و ایجاد اجتماعات بزرگ در ملت ایران است. ملت ایران یک ظرفیت فرهنگی داشته که به باور من بسیار باارزش است. شاید ارزشمندترین داشته مردم ایران، همین امر امکان بسیج‌شوندگی است که در طول تاریخ آن را حفظ کرده و یکی از علت‌های پایداری هویت ایرانیان همین ویژگی و روحیه باشد. از طرف دیگر ما با امر دومی مواجه هستیم که در جهان اسلام و شاید در بیشترین جایی که تپندگی داشته و از آن حافظت می‌شود، همین ایران باشد و آن هم مسئله غدیر است. غدیر رویدادی مهم در تاریخ دین اسلام و حتی تاریخ ادیان است.

نوروز از مهمترین جشن‌هایی است که در میان ایرانیان و به عبارت بهتر تمام ملت‌ها برقرار مانده و از گذشته‌های دور تا امروز اعتبار و منزلت اجتماعی خود را حفظ کرده است. صرف نظر از این که نوروز جشنی چند روزه و گسترده و با تمهیدات ویژه است، از مرز‌های جغرافیایی و فرهنگی یک کشور و ملت خاص (ایران و ایرانیان)، فراتر رفته و قلمرو انسانی و جغرافیایی وسیعی را در برمی‌گیرد.

حاجی‌فیروز یا «خواجه‌پیروز» از این‌که در میان مردم صلح و شادی وجود دارد خوشحال می‌شود و با رک‌گویی، آزادیخواهی، بذله‌گویی و صفا و صمیمیتی که دارد در میان مردم محبوب است. اما این تعریف با آنچه امروز شاهد آن هستیم چقدر تفاوت دارد؟ در گذشته همواره عنوان شده که حاجی‌فیروز پیام‌آور شادی است، اما حالا این پیام‌آور شادی شده است نماد فقر و فلاکت!

واقعیت سفر در جامعه امروزی ما به مراتب وسیع‌تر از مقوله تفریح و جابجایی و گردشگری است چراکه تمامی حوزه‌­های عواطف، افکار، احساسات، آموزش، هنر و آداب و رسوم و فرهنگ را تحت تاثیر می‌گذارد.